पज्चालानां नरव्याप्रान् मत्स्यांश्व पुरुषर्षभान् । इससे भीमसेन अत्यन्त कुपित हो उठे और सुतपुत्र कर्णके साथ घोर युद्ध करने लगे। इस प्रकार जब वह युद्ध चल रहा था, उसी समय क्रोधमें भरे हुए धर्मपुत्र युधिष्ठिरने पांचालोंके नरव्याप्र वीरों और पुरुषरत्न मत्स्यदेशीय योद्धाओंसे कहा--
sañjaya uvāca | pāñcālānāṃ naravyāghrān matsyāṃś ca puruṣarṣabhān |
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ຢຸທິສຖິຣໄດ້ເອີ້ນຫາວີລະຊົນປັນຈາລາ—ດັ່ງສິງໃນຫມູ່ມະນຸດ—ແລະນັກຮົບມັດສະຍະ—ດັ່ງງົວຜູ້ໃນຫມູ່ມະນຸດ. ໃນຂະນະທີ່ສົງຄາມກຳລັງຮຸນແຮງ ພີມະເສນາໂກດເກີນທົນ ແລະເຂົ້າປະລະມືກັບກັນນະຢ່າງດຸເດືອດ; ແລະໃນເວລານັ້ນເອງ ຢຸທິສຖິຣ ບຸດແຫ່ງທຳມະ ຜູ້ເຕັມໄປດ້ວຍໂທສະ ໄດ້ກ່າວກັບວີລະຊົນປັນຈາລາ ແລະມັດສະຍະເຫຼົ່ານັ້ນ.
संजय उवाच
Even in a dharma-war, leaders and warriors are tested by anger and urgency; the verse highlights how heroic duty and command continue amid intense emotion, implying the need to direct passion into disciplined action rather than uncontrolled rage.
While Bhima, enraged, fights Karna in a fierce engagement, Yudhishthira—also stirred by anger—turns to the Panchala and Matsya champions and addresses them, preparing or issuing instructions as the battle’s momentum develops.