Shloka 46
तथैव सात्यकिर्बाणान् दुर्योधनरथं प्रति । सततं विसृजन् राजंस्तत् संकुलमवर्तत,राजन! इसी प्रकार सात्यकि भी दुर्योधनके रथपर निरन्तर बाण-वर्षा करने लगे। इससे वह संग्राम संकुल (घमासान) युद्धके रूपमें परिणत हो गया
tathaiva sātyakir bāṇān duryodhana-rathaṃ prati | satataṃ visṛjan rājan tat saṅkulam avartata ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ໂອ ພະຣາຊາ, ໃນທໍານອງດຽວກັນ ສາຕະຍະກີກໍປ່ອຍລູກສອນຢ່າງບໍ່ຂາດສາຍ ໄປຫາລົດຮົບຂອງດຸຣະໂຍທະນະ. ດ້ວຍການປະທະກັນບໍ່ຢຸດຢັ້ງນັ້ນ ການຮົບຢູ່ທີ່ນັ້ນຈຶ່ງກາຍເປັນການຕໍ່ສູ້ທີ່ອັດແນ່ນ ແລະພັນກັນຢ່າງຮຸນແຮງ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how sustained aggression in war rapidly intensifies conflict into a chaotic melee; it implicitly contrasts martial determination with the absence of restraint, reminding readers that actions in battle have immediate consequences for the scale and confusion of violence.
Sanjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that Sātyaki, like others before him, keeps firing arrows continuously at Duryodhana’s chariot, and this relentless exchange makes the battlefield situation densely crowded and fiercely contested.