Shloka 42
न नूनं देहभेदो5स्ति काले राजन्ननागते । यत्र सर्वे न युगपद् व्यशीर्यन्त महारथा:,राजन! निश्चय ही अन्तकाल आये बिना किसीके शरीरका नाश नहीं होता है, तभी तो उस संग्राममें क्षत-विक्षत हुए वे समस्त महारथी एक साथ ही नष्ट नहीं हो गये
na nūnaṃ dehabhedo 'sti kāle rājan anāgate | yatra sarve na yugapad vyaśīryanta mahārathāḥ ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ຂ້າແຕ່ພະຣາຊາ, ການແຕກທຳລາຍຂອງກາຍຍ່ອມບໍ່ເກີດກ່ອນເວລາທີ່ຖືກກຳນົດ. ຖ້າບໍ່ແມ່ນດັ່ງນັ້ນ, ໃນສົງຄາມນັ້ນ ມະຫາຣະຖີທັງຫມົດ—ແມ່ນແຕ່ຖືກບາດເຈັບແລະຂາດວິ້ນ—ກໍຈະພິນາດພ້ອມກັນໃນພິບຕາ. ຊີວິດແລະຄວາມຕາຍ ໃນກາງການຂ້າຟັນກໍຍັງເຄື່ອນໄປຕາມເວລາແຫ່ງວາສະນາ, ບໍ່ແມ່ນຕາມຄວາມຮຸນແຮງຂອງຂະນະນັ້ນ.
संजय उवाच
Educational Q&A
Death (the destruction of the body) is portrayed as occurring only when its destined time (kāla) arrives; even in extreme violence, outcomes are not purely random but unfold according to an appointed order.
Sañjaya explains to King Dhṛtarāṣṭra that, despite many warriors being grievously wounded in the battle, they did not all die at once—implying that their end comes only when the final time arrives.