योधास्ते तु महाराज क्रोधामर्षसमन्विता:,महाराज! क्रोध और अमर्षमें भरे हुए वे परस्पर स्पर्धा रखनेवाले, विजयके लिये प्रयत्मशील और विशाल धनुष धारण करनेवाले धनुर्थर योद्धा मतवाले गजराजोंके समान एक-दूसरेसे जूझ रहे थे
yodhās te tu mahārāja krodhāmarṣa-samanvitāḥ paraspara-spardhino jaya-kṛta-prayatnavantaḥ vipula-dhanur-dhārino dhanurdharā mattā iva gajarājāḥ anyonyaṃ samayudhyanta
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: ໂອ ພຣະມະຫາກະສັດ, ນັກຮົບເຫຼົ່ານັ້ນ—ເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມໂກດ ແລະ ຄວາມທະນົງທີ່ຖືກກະທົບ—ແຂ່ງຂັນກັນ ພາກພຽນເພື່ອໄຊຊະນະ. ຖືຄັນທະນູອັນໃຫຍ່, ນັກທະນູໄດ້ປະລະກັນຢ່າງດຸເດືອດ ດັ່ງຊ້າງຈ້າວຜູ້ເມົາຄືນຄວາມຄືກຄືນ ທີ່ກຳລັງປະທະກັນ. ພາບນີ້ເຜີຍໃຫ້ເຫັນວ່າ ເມື່ອຄວາມໂກດ ແລະ ການແຂ່ງຂັນຖືກປ່ອຍອອກແລ້ວ, ມັນຂັບດັນມະນຸດໃຫ້ກ່ອກກຳຄວາມຮຸນແຮງຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງໃນສະໜາມຮົບ.
संजय उवाच
The verse highlights how krodha (anger) and amarṣa (resentful pride) intensify rivalry and propel combatants into destructive, uncontrolled violence—suggesting an ethical warning about passions that eclipse discernment even among disciplined warriors.
Sañjaya describes the battlefield where bow-bearing warriors, competing with one another for victory, clash fiercely; their frenzy is compared to intoxicated elephant-kings fighting head-on.