Shloka 53
अभिद्रवन्तु संहृष्टा: कुम्भयोनिं समन्ततः । “अतः हर्षमें भरकर रणभूमिमें द्रोणाचार्यपर धावा करो। तुम्हें किसी प्रकार भय नहीं होना चाहिये। जनमेजय, शिखण्डी तथा दुर्मुखपुत्र यशोधर--ये हर्ष और उत्साहमें भरकर चारों ओरसे द्रोणाचार्यपर धावा करें,प्रतिप्रकाशिते लोके दिवाभूते निशाकरे । विचेरुर्न विचेरुश्न॒ राजन् नक्तज्चरास्तत: चन्द्रदेवके पूर्णतः प्रकाशित होनेपर जगत्में दिनका-सा उजाला हो गया। राजन्! उस समय रात्रिमें विचरनेवाले कुछ प्राणी विचरण करने लगे और कुछ जहाँ-के-तहाँ पड़े रहे
sañjaya uvāca | abhadravantu saṁhṛṣṭāḥ kumbhayoniṁ samantataḥ | pratiprakāśite loke divābhūte niśākare | vicerur na viceruś ca rājan naktacarās tataḥ |
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງໃຫ້ພວກເຂົາ ດ້ວຍຄວາມຮື້ນເຮືອງແລະຄວາມຮ່າເຮີງ ພຸ້ນເຂົ້າໃສ່ ກຸມພະໂຍນິ (ໂດຣນາ) ຈາກທຸກທິດ!» ແລະເມື່ອແສງຈັນທຣາສ່ອງໂລກຈົນຄືກັບກາງວັນ, ໂອ ພະຣາຊາ, ສັດທີ່ມັກອອກເດີນຍາມຄ່ຳຄືນບາງພວກເລີ່ມເຄື່ອນໄຫວ, ແຕ່ບາງພວກກໍຢຸດນິ່ງຢູ່ທີ່ເກົ່າ—ເປັນລາງຮ້າຍທ່າມກາງຄວາມອື້ອອຶງແຫ່ງສົງຄາມ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights how intense human conflict can be framed by nature’s signs: exhilaration and aggression surge in battle, while an unnaturally bright night functions as an omen, reminding the listener that warfare unfolds under a larger moral and cosmic order.
Sañjaya reports a coordinated assault: warriors, stirred with enthusiasm, are urged to charge Droṇācārya from all sides. Simultaneously, the moonlight makes the night appear like day, and nocturnal creatures react irregularly—some moving, some freezing—underscoring the eerie atmosphere of the battlefield.