अब्रवीत् पुण्डरीकाक्षो धनंजयमिदं वच: । पश्य भीम॑ महाबाहं राक्षसेन्द्रवर्शं गतम्
sañjaya uvāca | abravīt puṇḍarīkākṣo dhanañjayam idaṃ vacaḥ | paśya bhīmaṃ mahābāho rākṣasendravarṣaṃ gatam ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ແລ້ວຜູ້ມີດວງຕາດັ່ງດອກບົວ ໄດ້ກ່າວກັບທະນັນຈະຍະດ້ວຍຖ້ອຍຄຳນີ້: “ໂອ ຜູ້ມີແຂນແຂງກ້າ! ເບິ່ງພີມະ—ເຂົາໄດ້ລຸກລ້ຳເຂົ້າໄປໃນຝົນກະໜ່ຳຂອງຈອມຣາກຊະສາ.” ຖ້ອຍຄຳນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມຕຶງຕັນທາງສິນທຳຂອງສົງຄາມ: ຄວາມກ້າຫານຕ້ອງຄູ່ກັບຄວາມລະມັດລະວັງ, ເພາະແມ່ນແຕ່ຄວາມໂກດທີ່ເຫັນວ່າຊອບທຳ ກໍອາດພານັກຮົບເຂົ້າສູ່ອັນຕະລາຍ ເມື່ອປະຈັນໜ້າສັດຕູຜູ້ແຂງແກ່ງ ແລະ ບໍ່ທຳມະດາ.
संजय उवाच
Even in a righteous war, discernment and watchfulness are essential: a warrior’s strength (Bhima’s) must be guided by timely counsel (Kṛṣṇa’s) so that courage does not become reckless exposure to danger.
Sanjaya reports that Kṛṣṇa (the lotus-eyed one) speaks to Arjuna, drawing his attention to Bhima, who has moved into the intense onslaught—likened to a ‘downpour’—coming from a powerful rākṣasa leader.