Shloka 5
यद्य॒हं भवतोस्त्याज्यो न वाच्यो5स्मि तदैव हि । आवां पाण्डुसुतान् संख्ये जेष्याव इति मानदौ,“दूसरोंको मान देनेवाले वीरो! यदि आपलोग मुझे त्याग देना ही उचित समझते थे तो आपको उसी समय मुझसे यह नहीं कहना चाहिये था कि “हमलोग पाण्डवोंको युद्धमें जीत लेंगे!
yady ahaṃ bhavatos tyājyo na vācyo 'smi tadaiva hi | āvāṃ pāṇḍusutān saṅkhye jeṣyāva iti mānadau ||
ສັນຊະຍະເວົ້າວ່າ: «ໂອ ວີຣະບຸລຸດຜູ້ໃຫ້ກຽດແກ່ຜູ້ອື່ນ! ຖ້າທ່ານທັງສອງເຫັນວ່າຄວນຈະປະຖິ້ມຂ້ອຍ ກໍບໍ່ຄວນເວົ້າກັບຂ້ອຍແຕ່ແຕ່ນັ້ນ ວ່າ ‘ພວກເຮົາຈະຊະນະລູກຫຼານຂອງປານດຸໃນສົງຄາມ’. ຖ້ອຍຄໍາເຊັ່ນນັ້ນຜູກມັດຄົນໃຫ້ຮັບຜິດຊອບ; ການປະຕິເສດຄົນຫຼັງຈາກຮັບຟັງຄໍາແນະນໍາຂອງເຂົາ ເປັນສິ່ງຄວນຕໍານິຕາມທໍາ.»
संजय उवाच
Educational Q&A
Words of commitment create moral responsibility: it is improper to seek someone’s participation or assent (“we will win”) and then discard that person; honoring others includes consistency and accountability in speech.
Sañjaya voices a reproach to two addressed as “mānadau,” arguing that if they intended to abandon him, they should not earlier have spoken to him with confident assurances about defeating the Pāṇḍavas in battle.