Shloka 366
Śiva’s Battlefield Manifestation and Vyāsa’s Śatarudrīya Exposition (शिवप्रादुर्भावः शतरुद्रीयव्याख्यानम्)
ननाद च महानादं पूरयन्निव मेदिनीम् | इस प्रकार घायल होनेपर उलूकने भगवान् श्रीकृष्णपर प्रहार किया और पृथ्वीको गुँजाते हुए-से बड़े जोरसे गर्जना की
nanāda ca mahānādaṃ pūrayann iva medinīm |
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ລາວຮ້ອງຄຳຮາມອັນໃຫຍ່ຫຼວງ ດັ່ງຈະເຕັມແຜ່ນດິນທັງປວງໃຫ້ກ້ອງກັງວານ. ແມ່ນແຕ່ເມື່ອຖືກບາດເຈັບ ອຸລູກະກໍຍັງຟາດໃສ່ພຣະພະຄະວານ ສີຣີກຣິດສະນະ ແລະຮ້ອງຄຳຮາມດັ່ງຟ້າຮ້ອງ ຈົນແຜ່ນດິນຄືຈະກ້ອງສະທ້ອນ. ນີ້ແມ່ນພາບຂອງຄວາມດຸຮ້າຍໃນສົງຄາມ: ຄວາມໂກດແຄ້ນແລະຄວາມອວດອ້າງພຸ່ງຂຶ້ນແມ່ນແຕ່ໃນຍາມບາດເຈັບ, ແຕ່ກໍຕັດກັນຢ່າງແຈ້ງກັບຄວາມນິ່ງສະຫງົບຕາມທຳມະຂອງກຣິດສະນະທ່າມກາງຄວາມຮຸນແຮງ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the psychology of battle: a warrior may display loud defiance even when wounded. Ethically, it underscores the contrast between impulsive aggression and the steadiness associated with Kṛṣṇa—inviting reflection on self-control and dharmic clarity amid conflict.
Sañjaya describes a dramatic moment: Ulūka, though injured, strikes toward Śrī Kṛṣṇa and then roars so powerfully that it seems to fill the earth with sound.