Shloka 169
नारायणास्त्र-शमनं द्रौणि-प्रहारश्च
Pacification of the Nārāyaṇāstra and Drauni’s Renewed Assault
इति श्रीमहाभारते द्रोणपर्वणि घटोत्कचवधपर्वणि रात्रियुद्धे संकुलयुद्धे एकोनसप्तत्यधिकशततमो< ध्याय:
iti śrīmahābhārate droṇaparvaṇi ghaṭotkacavadhaparvaṇi rātriyuddhe saṅkulayuddhe ekonasaptatyadhikaśatatamo 'dhyāyaḥ
ດັ່ງນັ້ນ ໃນ «ສີຣີມະຫາພາຣະຕະ» ໃນພາກ «ໂດຣະນະປະຣະວະ»—ໂດຍສະເພາະໃນຕອນວ່າດ້ວຍການສັງຫານ ຄະຕໍດກະຈະ—ໃນສົງຄາມຍາມຄ່ຳ ແລະການຕໍ່ສູ້ອັນສັບສົນພົນລະເພີຍ, ບົດທີ 169 ໄດ້ສິ້ນສຸດລົງ. ຄຳລົງທ້າຍນີ້ເປັນເຄື່ອງໝາຍປິດຕອນເລື່ອງໜຶ່ງ ທີ່ກອບຮູບຄວາມມືດດ້ານທຳມະໃນສົງຄາມກາງຄືນ—ເມື່ອລະບຽບ ແລະການພິຈາລະນາຖືກບີບຄັ້ນທ່າມກາງຄວາມວຸ້ນວາຍ ແລະຄວາມຮຸນແຮງທີ່ທະວີຂຶ້ນ.
संजय उवाच
Educational Q&A
As a colophon, the verse does not teach through direct instruction; it frames the episode ethically by highlighting 'night-battle' and 'confused melee,' suggesting how warfare can descend into conditions where dharmic clarity is difficult to maintain and moral restraint is tested.
This is the closing marker of the chapter: it states that the 169th chapter ends within the Droṇa Parvan, in the sub-section dealing with Ghaṭotkaca’s death, set amid the night fighting and the chaotic, entangled combat.