Saṃśaptakas in Candrārdha-vyūha; Arjuna’s Devadatta and the Traigarta Rout
Chapter 17
ते च बद्धतनुत्राणा घृताक्ता: कुशचीरिण: । मौर्वीमेखलिनो वीरा: सहस्रशतदक्षिणा:,कवच बाँधकर कुश-चीर धारण कर लेनेके पश्चात् उन्होंने अपने अंगोंमें घी लगाया और “मौर्वी” नामक तृणविशेषकी बनी हुई मेखला धारण की। वे सभी वीर पहले यज्ञ करके लाखों स्वर्ण-मुद्राएँ दक्षिणामें बाँट चुके थे
te ca baddha-tanutrāṇā ghṛtāktāḥ kuśa-cīriṇaḥ | maurvī-mekhalino vīrāḥ sahasra-śata-dakṣiṇāḥ ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ເມື່ອຄາດເກາະແນ່ນໜາ ແລະສວມເຄື່ອງນຸ່ງຫຍ້າກຸສະແລ້ວ ພວກວີຣະຊົນໄດ້ທາກາຍດ້ວຍເນີຍໃສ (ກຣີ). ພວກເຂົາຍັງຄາດແອວດ້ວຍສາຍຄາດທີ່ເຮັດຈາກຫຍ້າຊະນິດໜຶ່ງຊື່ “ມໍວີ”. ວີຣະຊົນເຫຼົ່ານັ້ນໄດ້ປະກອບຍັດຍາກ່ອນໜ້ານີ້ ແລະແຈກທານຄ່າພິທີ (ດັກຊິນາ) ຢ່າງຫຼາຍຫຼວງແລ້ວ.
संजय उवाच
The verse links martial action to ritual discipline and ethical giving: the warriors’ readiness for battle is framed by purification (ghṛta-anointing), sacred attire (kuśa, maurvī), and prior generosity through yajña and dakṣiṇā—suggesting that power and violence are ideally restrained and legitimized by dharmic observance and dāna.
Sañjaya describes a group of heroes making solemn preparations: they secure their armor, adopt ritual grass garments and girdles, anoint themselves with ghee, and are characterized as men who have already conducted sacrifices and given abundant sacrificial fees—portraying them as ritually fortified and socially sanctioned combatants.