Shloka 3
Droṇavadha-saṃniveśaḥ — The Convergence Toward Droṇa’s Fall
Book 7, Chapter 164
ततः सम्प्रैषयद् यन्ता सैन्धवांस्तान् मनोजवान् | तुरज़्माज्छड्खवर्णान् सर्वशब्दातिगान् रणे,तब सारथिने शंखके समान श्वेतवर्णवाले तथा सम्पूर्ण शब्दोंका अतिक्रमण करनेवाले मनके समान वेगशाली सिंधी घोड़ोंको रणभूमिमें आगे बढ़ाया
tataḥ sampraiṣayad yantā saindhavāṁs tān manojavān | śaṅkhavarṇān sarvaśabdātigān raṇe ||
ສັນຈະຍະ ກ່າວວ່າ: ແລ້ວສາຣະຖີກໍໄດ້ເຮັດໃຫ້ມ້າພັນສິນດຸເຫຼົ່ານັ້ນ—ໄວດັ່ງໃຈ, ຂາວດັ່ງຫອຍສັງຂ໌, ແລະ ຮາວກັບຈະແຊງຜ່ານສຽງທັງປວງ—ພຸ້ນໄປຂ້າງໜ້າໃນສະໜາມຮົບ. ບົດນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມພຸ້ນແຮງອັນບໍ່ຢຸດຢັ້ງຂອງສົງຄາມ, ເມື່ອເຈດຕະນາ ແລະ ຝີມືຂອງມະນຸດ ນຳຄວາມໄວແລະພະລັງໄປສູ່ຄວາມຮຸນແຮງ, ບີບຄັ້ນການເລືອກທາງຈິດທຳໃຫ້ເກີດໃນຂະນະທີ່ບໍ່ອາດຫັນກັບໄດ້.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how intention and technique (the charioteer’s control) convert raw power (swift horses) into decisive movement in war, reminding readers that speed and capability intensify moral responsibility rather than replace it.
Sañjaya narrates that the charioteer drives forward exceptionally swift, white Sindhu horses in the midst of battle, emphasizing rapid advance and the heightened urgency of the combat scene.