Shloka 60
द्रोणपर्व — अध्याय १६२: प्रातःसंध्यायां युद्धप्रवृत्तिः तथा रजोमेघे संमूढता
सम्पूज्यमानो युधि कौरवेयै- निर्जित्य संख्येडरिगणाम् सहस्रश: । व्यरोचत द्रोणसुत: प्रतापवान् यथा सुरेन््द्रो<रिगणान् निहत्य वै,जैसे देवराज इन्द्र शत्रुओंका संहार करके सुशोभित होते हैं, उसी प्रकार प्रतापी द्रोणपुत्र अश्व॒त्थामा संग्राममें सहस्रों शत्रुसमूहोंको परास्त करके कौरवोंद्वारा पूजित एवं प्रशंसित होता हुआ बड़ी शोभा पा रहा था
saṃpūjyamāno yudhi kauraveyaiḥ nirjitya saṅkhye ’rigaṇān sahasraśaḥ | vyarocata droṇasutaḥ pratāpavān yathā surendro ’rigaṇān nihatya vai ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ໃນສະໜາມຮົບ ຖືກພວກກົວຣະວະນັບຖືສັກກາລະ ບຸດແຫ່ງດໂຣນຜູ້ມີລິດເດດ ກໍສ່ອງສະຫວ່າງ ຫຼັງຈາກປະລາບກອງສັດຕູນັບພັນໆ—ດັ່ງພຣະອິນທຣາ ຈອມເທວະ ທີ່ສ່ອງສະຫວ່າງຫຼັງຈາກສັງຫານຝູງສັດຕູ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how worldly honour in war is tied to victory and destruction: a warrior’s splendour is socially amplified by praise from his side, yet the comparison to Indra also points to the epic’s recurring ethical tension—glory is won through the defeat (and often death) of others.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Aśvatthāmā, Droṇa’s son, is being celebrated by the Kauravas on the battlefield because he has routed thousands of enemy groups; he appears radiant, likened to Indra after overcoming enemies.