Shloka 31
द्रोणपर्व — अध्याय १६२: प्रातःसंध्यायां युद्धप्रवृत्तिः तथा रजोमेघे संमूढता
मानी द्रौणिरसम्भ्रानन््तो बाणपाणिरभाषत । उन बाणोंसे अत्यन्त घायल होकर मानी द्रोणकुमार पैरोंसे कुचले गये सर्पके समान अत्यन्त कुपित हो उठा और हाथमें बाण लेकर संभ्रमरहित हो इस प्रकार बोला-- ।। धृष्टय्युम्न स्थिरो भूत्वा मुहूर्त प्रतिपालय
mānī drauṇir asambhrānto bāṇapāṇir abhāṣata | dhṛṣṭadyumna sthiro bhūtvā muhūrtaṃ pratipālaya ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ບຸດຂອງດໂຣນະຜູ້ຖືກຄວາມພາກພູມໃຈຫຸ້ມຫໍ່ ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ຖືລູກສອນໃນມື ແລ້ວກ່າວວ່າ: “ທຣິດສະຕະດຍຸມນະ, ຈົ່ງຢືນໃຫ້ໝັ້ນ ແລະຄອຍຮັກສາທີ່ຕັ້ງໄວ້ຊົ່ວຄາວ.” ພາບນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄວາມພາກພູມໃຈທີ່ຖືກທຳຮ້າຍ ແລະຄວາມໂກດແຄ້ນ ອາດກ່ອງຕົວເປັນຄວາມແນ່ວແນ່ໃນສະໜາມຮົບ; ແລະຄຳວ່າ “ຢືນໃຫ້ໝັ້ນ” ກໍເປັນການເອີ້ນຫາຈັນຍາບັນນັກຮົບ—ຄວາມສະຫງົບໃນຄວາມວຸ່ນວາຍ.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even in violent conflict, the text contrasts inner steadiness (asambhrānta, sthira) with the surge of pride and anger; the warrior ideal demands composure and disciplined action rather than panic.
Sañjaya reports that Aśvatthāmā, the son of Droṇa, steadies himself with arrows in hand and addresses Dhṛṣṭadyumna, urging him to stand firm and hold position briefly amid the ongoing battle.