Shloka 213
द्रोणपर्व — अध्याय १६२: प्रातःसंध्यायां युद्धप्रवृत्तिः तथा रजोमेघे संमूढता
प्रमुखे पाण्डुपुत्राणां धृष्टद्युम्नस्य च प्रभो । प्रभो! द्रोणकुमारने उनके उन बाणोंको नष्ट करके उनमेंसे दस वीरोंको पाण्डवों और धृष्टद्युम्नके सामने ही मार गिराया
pramukhe pāṇḍuputrāṇāṃ dhṛṣṭadyumnasya ca prabho | prabho! droṇakumāraḥ tān bāṇān vidhvaṃsya teṣāṃ madhyāt daśa vīrān pāṇḍavaiḥ saha dhṛṣṭadyumnasya ca purata eva nipātayām āsa |
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: ໂອ ພະອົງ, ຕໍ່ໜ້າບຸດຂອງປານດຸຜູ້ເປັນຫົວໜ້າ ແລະຕໍ່ໜ້າ ທຣິສຕະດຸມນະ, ບຸດຂອງ ໂດຣນະ ໄດ້ທຳລາຍລູກສອນເຫຼົ່ານັ້ນ ແລະຈາກພວກນັ້ນກໍຟັນລົງວີລະຊົນສິບຄົນ ໃຫ້ລົ້ມຕາຍຕໍ່ໜ້າປານດະວະ ແລະ ທຣິສຕະດຸມນະ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how prowess in war can decisively alter outcomes in an instant, while also underscoring the ethical weight of violence: public, witnessed killing becomes a force that shapes morale, fear, and the unfolding consequences of adharma and retaliation in the wider narrative.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Aśvatthāmā (Droṇa’s son) neutralizes incoming arrows and then, in the very sight of the Pāṇḍavas and Dhṛṣṭadyumna, slays ten warriors—an emphatic display of battlefield dominance.