Shloka 12
द्रोणपर्व — अध्याय १६२: प्रातःसंध्यायां युद्धप्रवृत्तिः तथा रजोमेघे संमूढता
“कुरुनन्दन! मैं अभी तुम्हारे लिये जीवनका मोह छोड़कर पूरा प्रयत्न करके संग्रामभूमिमें जा रहा हूँ ।। योत्स्ये5हं शत्रुभि: सार्थ जेष्यामि च वरान् वरान् | पज्चालै: सह योत्स्यामि सोमकै: केकयैस्तथा
kurunandana! ahaṁ idānīṁ tava kṛte jīvanamoham utsṛjya sarvaprayatnena saṅgrāmabhūmiṁ gacchāmi | yotsye ’haṁ śatrubhiḥ sārdhaṁ jeṣyāmi ca varān varān | pāñcālaiḥ saha yotsyāmi somakaiḥ kekayais tathā ||
ໂອ ຄວາມຊື່ນຊົມແຫ່ງກຸຣຸ, ເພື່ອພຣະອົງ ຂ້າພະເຈົ້າບັດນີ້ລະທິ້ງຄວາມຍຶດຕິດໃນຊີວິດ ແລະພາກພຽນດ້ວຍກໍາລັງທັງໝົດ ໄປສູ່ສະໜາມຮົບ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະຮົບຄຽງຂ້າງນັກຮົບທັງຫຼາຍຕໍ່ຕ້ານສັດຕູ ແລະຈະຊະນະໄຊອັນປະເສີດທີ່ສຸດ. ຂ້າພະເຈົ້າຈະເຮັດສົງຄາມຮ່ວມກັບພານຈາລາ, ກັບໂສມະກະ, ແລະດັ່ງດຽວກັນກັບເກກະຍະ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfast resolve grounded in duty: one consciously abandons fear and attachment to personal survival, then acts with full effort for a chosen cause. Ethically, it underscores accountability—entering war is not impulsive but a deliberate commitment, framed as loyalty and kṣatriya-like determination.
Sañjaya reports a warrior’s declaration to a Kuru prince: he is going to the battlefield, ready to fight and confident of victory, naming allied forces—Pāñcālas, Somakas, and Kekayas—who will fight together in the ongoing Kurukṣetra conflict.