Shloka 26
अमोघशक्तिव्यंसनप्रश्नः — Why Karṇa’s Śakti Was Not Used on Arjuna
परंतप! कर्ण और उसके भाई भीमसेनके इस पराक्रमको सहन न कर सके। उन्होंने विषधर सर्पोंके समान विषैले नाराचोंद्वारा भीमसेनको गहरी चोट पहुँचायी ।। ततः शत्रुरथं त्यक्त्वा भीमो ध्रुवरथं गत: । ध्रुवं चास्यन्तमनिशं मुष्टिना समपोथयत्,तदनन्तर भीमसेन शत्रुके उस रथको त्यागकर दूसरे शत्रु ध्रुवके रथपर जा चढ़े। ध्रुव लगातार बाणोंकी वर्षा कर रहा था। भीमसेनने उसे भी एक मुक्केसे मार गिराया
tataḥ śatrurathaṃ tyaktvā bhīmo dhruvarathaṃ gataḥ | dhruvaṃ cāsyantam aniśaṃ muṣṭinā samapothayat ||
ສັນຊະຍະເວົ້າວ່າ: ໂອ ຜູ້ເຜົາຜານສັດຕູ! ກັນນະ ແລະ ອ້າຍນ້ອງຂອງລາວ ບໍ່ອາດອົດທົນຕໍ່ວິລະກຳຂອງບີມະເສນະໄດ້. ພວກເຂົາໃຊ້ລູກສອນນາຣາຈອັນມີພິດ ດຸດດັ່ງງູພິດ ທຳໃຫ້ລາວບາດເຈັບໜັກ. ແລ້ວບີມະກໍປ່ອຍລົດສົງຄາມຂອງສັດຕູນັ້ນ ແລະ ກະໂດດຂຶ້ນໄປຫາລົດຂອງທຣຸວະ. ທຣຸວະຍິງຝົນລູກສອນບໍ່ຂາດສາຍ, ແຕ່ບີມະເສນະກໍຕີລົງດ້ວຍກຳປັ້ນມືພຽງຄັ້ງດຽວ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya battlefield ethos: relentless engagement, swift tactical movement (leaping from one chariot to another), and decisive force. Ethically, it illustrates how war compresses moral space—valor and duty are foregrounded, while compassion and restraint recede amid the imperative to neutralize threats.
Bhīma leaves one enemy chariot and mounts Dhruva’s chariot. Although Dhruva continuously shoots arrows, Bhīma counters not with arrows but with a direct physical strike, knocking Dhruva down with his fist.