Shloka 296
उपायैः पूर्ववधकथनम् / Strategic Justifications for Prior Eliminations
वारणाभिरस्ता घोरा क्ष्वेडितोत्क्रुष्टनादिता । उस सेनाके आसपास सियारोंके समूह अपनी भयंकर बोली बोल रहे थे। शक्तियों तथा ध्वजोंसे सारी सेना व्याप्त थी। कहीं हाथी चिग्घाड़ रहे थे, कहीं योद्धा सिंहनाद कर रहे थे और कहीं एक सैनिक दूसरेको पुकारते तथा ललकारते थे। इन शब्दोंसे कोलाहलपूर्ण हुई वह सेना बड़ी भयानक जान पड़ती थी
vāraṇābhir astā ghorāḥ kṣveḍitotkruṣṭanāditāḥ |
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ຮອບໆກອງທັບນັ້ນ ມີສຽງຮ້ອງອັນນ່າຢ້ານກົວດັງຂຶ້ນ—ຊ້າງຮ້ອງກັງວານ, ນັກຮົບຮ້ອງຄຳຮາມດັ່ງສິງ, ແລະທະຫານເອີ້ນຫາກັນ ແລະ ທ້າທາຍກັນ. ເຕັມໄປດ້ວຍອາວຸດ ແລະ ທຸງສັນຍາ, ກອງທັບນັ້ນກາຍເປັນຄວາມອື້ອອຶງສຽງດຽວ ແລະ ດູນ່າສະພຶງກົວຢ່າງຍິ່ງ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how war amplifies collective frenzy—noise, banners, and weaponry become a spectacle that overwhelms discernment. Ethically, it hints at the dehumanizing momentum of battle, where courage and aggression blur into chaos and dread.
Sañjaya describes the battlefield atmosphere: elephants trumpet, warriors shout, and soldiers challenge each other. The army, packed with weapons and standards, becomes a terrifying, uproar-filled mass.