Shloka 3536
Droṇa-parva Adhyāya 155 — Ghaṭotkaca-nidhana-śoka and Karṇa-śakti-vyaya
Kṛṣṇa’s strategic reassurance
मर्म भित्त्वा तु ते सर्वे संलग्ना: क्षितिमाविशन् | साथ ही, उन्होंने अच्छी तरह चलाये हुए दस पैने बाणोंसे दुर्योधनको भी घायल कर दिया। वे सारे बाण दुर्योधनके मर्मस्थानोंमें लगकर उन्हें विदीर्ण करते हुए पृथ्वीमें समा गये
marma bhittvā tu te sarve saṁlagnāḥ kṣitim āviśan |
ສັນຊະຍະເວົ້າວ່າ: ເມື່ອລູກທະນູເຫຼົ່ານັ້ນທະລຸມາຖືກຈຸດສໍາຄັນຂອງຊີວິດ ມັນກໍຝັງແນ່ນຫນາ ແລ້ວທະລຸຕໍ່ໄປຈົນຈົມຫາຍເຂົ້າໃນດິນ. ພາບນີ້ສະທ້ອນຄວາມແມ່ນຍໍາອັນໂຫດຮ້າຍຂອງສົງຄາມ: ຝີມືແລະກໍາລັງບໍ່ໄດ້ໃຊ້ເພື່ອຍິງໃຫ້ໂດນເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ເພື່ອເຮັດໃຫ້ພິການ ໂດຍເລືອກຈົມຕີບ່ອນທີ່ບອບບາງທີ່ສຸດຂອງຮ່າງກາຍ; ສົງຄາມຈຶ່ງປ່ຽນຄວາມຊໍານານໃຫ້ກາຍເປັນເຈດຕະນາສັງຫານ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the grim ethical tension of war: extraordinary skill, when yoked to hostility, becomes a means of targeting life itself (marma). It implicitly warns that martial excellence is morally ambivalent—its value depends on the dharmic context and restraint of its use.
Sañjaya describes arrows that have struck and pierced vital points; after lodging in the body, they continue onward and sink into the ground. It is a vivid battlefield image emphasizing the force and accuracy of the attack.