Shloka 139
अध्याय १४८ — कर्णप्रभावः, धृष्टद्युम्नस्य विरथता, तथा घटोत्कच-आह्वानम्
Chapter 148: Karṇa’s Pressure, Dhṛṣṭadyumna Unhorsed, and the Summoning of Ghaṭotkaca
ततो वादित्रघोषेण स्वान् योधान् पर्यहर्षयत् । अभ्यवर्तत संग्रामे भारद्वाजं युयुत्मया,तदनन्तर युधिष्ठिर भी विजयके बाजे बजवाकर अपने योद्धाओंका हर्ष बढ़ाने लगे। वे युद्धकी इच्छासे संग्रामभूमिमें द्रोणाचार्यके सामने डटे रहे
tato vāditraghoṣeṇa svān yodhān paryaharṣayat | abhyavartata saṅgrāme bhāradvājaṃ yuyutsayā ||
ສັນຊະຍາ ກ່າວວ່າ: ແລ້ວພຣະອົງໃຫ້ດັງຂຶ້ນສຽງດົນຕີແລະກອງສົງຄາມ ເພື່ອໃຫ້ກຳລັງໃຈແກ່ນັກຮົບຂອງພຣະອົງ. ດ້ວຍໃຈປາຖະໜາຈະຮົບ ພຣະອົງໄດ້ກ້າວເຂົ້າສູ່ສະໜາມ ແລະຢືນປະຈັນໜ້າກັບ ພາຣັດວາຊະ (ດຣົນາ) ໂດຍກົງ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a kṣatriya leadership ethic in war: sustaining the morale of one’s own side and meeting a formidable opponent with steady resolve. It also implicitly frames the tension of dharma in conflict—facing revered elders/teachers (Droṇa) while remaining committed to one’s duty in a righteous cause.
Sañjaya reports that the leader on the Pāṇḍava side encourages his troops through the loud sounding of martial instruments, then advances on the battlefield to confront Droṇa (called Bhāradvāja) directly, intent on fighting.