Shloka 131
अध्याय १४८ — कर्णप्रभावः, धृष्टद्युम्नस्य विरथता, तथा घटोत्कच-आह्वानम्
Chapter 148: Karṇa’s Pressure, Dhṛṣṭadyumna Unhorsed, and the Summoning of Ghaṭotkaca
तत: सर्वाणि सैन्यानि विस्मयं जग्मुरुत्तमम् । वासुदेवं च बीभत्सुं प्रशशंसुर्महारथम्,तदनन्तर सारी सेनाएँ भारी आश्वर्यमें पड़ गयीं और सब लोग श्रीकृष्ण और अर्जुनकी प्रशंसा करने लगे
tataḥ sarvāṇi sainyāni vismayaṁ jagmur uttamam | vāsudevaṁ ca bībhatsuṁ praśaśaṁsur mahāratham ||
ສັນຈະຍະ ກ່າວວ່າ: ຕໍ່ມາ ກອງທັບທັງປວງຕົກຢູ່ໃນຄວາມພິສົດອັນສູງສຸດ; ແລະພວກເຂົາເລີ່ມສັນລະເສີນ ວາສຸເທວະ (ພຣະກຣິດສະນະ) ແລະ ອາຣະຈຸນ ຜູ້ນ່າຢ້ານກົວນັ້ນ ຜູ້ເປັນມະຫາຣະຖີ. ຂະນະນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄວາມກ້າຫານອັນພິເສດ ເມື່ອສອດຄ່ອງກັບທຳມະ ແລະ ການນຳພາອັນເທວະດາ ຍ່ອມບັງຄັບໃຫ້ແມ່ນແຕ່ຝ່າຍຕໍ່ຕ້ານກໍຕ້ອງຍອມຮັບຄວາມເລີດລ້ຳ.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even amid war, true excellence and righteous alignment—here symbolized by Arjuna’s prowess supported by Vāsudeva—can evoke involuntary respect. The verse highlights the moral psychology of the battlefield: extraordinary, dharma-aligned action compels recognition beyond factional loyalties.
After witnessing a remarkable feat or turn of events, the assembled forces on both sides are struck with amazement and openly praise Kṛṣṇa (as Vāsudeva) and Arjuna (as Bībhatsu), acknowledging Arjuna as a mahāratha.