अध्याय १४८ — कर्णप्रभावः, धृष्टद्युम्नस्य विरथता, तथा घटोत्कच-आह्वानम्
Chapter 148: Karṇa’s Pressure, Dhṛṣṭadyumna Unhorsed, and the Summoning of Ghaṭotkaca
तवात्मजो मनुष्येन्द्र कुलशीलदमादिभि: । गुणैर्भविष्यति विभो सदृशो वंशयोर्द्धयो:,'शाक्तिशाली नरेन्द्र! तुम्हारा यह पुत्र कुल, शील और संयम आदि सदगुणोंके द्वारा दोनों वंशोंके अनुरूप होगा
sañjaya uvāca |
tavātmajo manuṣyendra kulaśīladamādibhiḥ |
guṇair bhaviṣyati vibho sadṛśo vaṃśayor dvayoḥ ||
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: «ໂອ ຈອມເຈົ້າໃນຫມູ່ມະນຸດ! ບຸດຂອງພະອົງຈະເຕີບໃຫຍ່ດ້ວຍຄຸນຄ່າອັນສູງ—ສາຍຕະກູນດີ, ຄວາມປະພຶດດີ, ການສຳລວມຕົນ ແລະອື່ນໆ. ດ້ວຍຄຸນທັງນີ້ ລາວຈະເປັນຜູ້ຄວນຄ່າ ແລະສອດຄ່ອງກັບສາຍຕະກູນທັງສອງ».
संजय उवाच
Nobility is validated not merely by birth but by lived virtues—good conduct (śīla) and self-restraint (dama). A worthy heir harmonizes and upholds the honor of both parental lineages through ethical qualities.
Sañjaya offers a character-forecast or reassurance to a king: the king’s son will be endowed with virtues such as noble conduct and self-control, and will be fitting to both family lines—implying legitimacy, stability, and moral fitness amid the larger wartime context of the Drona Parva.