Shloka 47
द्रोणकर्णयोः निशि संप्रहारः — Night Engagement with Droṇa and Karṇa
मुमुचु: सूर्यरश्म्याभान् शतश: फाल्गुनं प्रति । उन कौरव-सैनिकोंने सर्पके शरीरके समान प्रतीत होनेवाली अपनी भुजाओंद्वारा धनुषोंको नवाकर अर्जुनपर सूर्यकी किरणोंके समान चमकीले सैकड़ों बाण छोड़े ।। ततस्तानस्यमानांश्व किरीटी युद्धदुर्मद:
mumucuḥ sūryaraśmyābhān śataśaḥ phālgunaṃ prati |
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ທະຫານກົວຣະວະປ່ອຍລູກສອນເປັນຮ້ອຍໆ ສົ່ງໄປຫາຟາລກຸນ (ອາຣຊຸນ) ດັ່ງລຳແສງຕາເວັນທີ່ລຸກໂຊດ. ໂດຍໂຄ້ງຄັນທະນູດ້ວຍແຂນທີ່ຄ້າຍກັບງູຂົວງຕົວ, ພວກເຂົາກໍພອຍລູກສອນອັນສະຫວ່າງໄສໃສ່ລາວ—ເປັນພາບຂອງຄວາມເຄື່ອນໄຫວອັນດຸເດືອດຂອງສົງຄາມ ທີ່ຄວາມກ້າຫານແລະຝີມືຖືກນຳໄປໃຊ້ໂດຍຄວາມຈົ່ງຮັກທີ່ຕ່າງຝ່າຍ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how, in war, extraordinary skill and courage can be driven by opposing loyalties; it implicitly invites reflection on dharma in conflict—power and brilliance (sunlike arrows) are ethically neutral until directed by intention and rightful duty.
Sañjaya describes Kaurava troops concentrating their attack on Arjuna (Phālguna), drawing their bows with great force and releasing hundreds of radiant arrows toward him.