Shloka 11
सहदेव-राधेय-संग्रामः; शल्य-प्रभावः; अलम्बुस-निवर्तनम्
Sahadeva and Karṇa; Śalya’s pressure; Alambusa’s interception
त॑ यान्तमश्वै रजतप्रकाशै- रायोधने वीरवरं नदन्तम् | नाशवनुवन् वारयितु त्वदीया: सर्वे रथा भारत माधवाग्रयम्,भारत! उस युद्धस्थलमें रजतवर्णके अभश्रोंद्वारा आगे बढ़ते और गरजना करते हुए मधुवंशशिरोमणि वीरवर सात्यकिको आपके सारे रथी मिलकर भी रोक न सके
taṁ yāntam aśvai rajata-prakāśair raṇājidhāne vīra-varaṁ nadantam | nāśaknuvan vārayituṁ tvadīyāḥ sarve rathā bhārata mādhavāgryam ||
ສັນຊະຍະເວົ້າວ່າ: «ໃນສະໜາມຮົບ ວິລະບຸລຸດຜູ້ເປັນເອກໃນຫມູ່ວຣິສນິ—ສາຕະຍະກິ ຜູ້ດີເລີດແຫ່ງວົງມາທະວະ—ໄດ້ຮຸກໜ້າໄປ ດ້ວຍມ້າທີ່ສ່ອງປະກາຍດັ່ງເງິນ ແລະສຽງຮ້ອງສົງຄາມກ້ອງກັງວານ. ໂອ ພາຣະຕະ, ນັກຮົບລົດສົງຄາມຂອງເຈົ້າທັງໝົດຮ່ວມກັນກໍບໍ່ອາດຂັດຂວາງ ຫຼືຫັນໃຫ້ລາວຖອຍກັບໄດ້.»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how concentrated resolve, skill, and righteous alignment with one’s duty can create an overwhelming force in battle; numbers alone do not guarantee the ability to restrain a determined and capable warrior.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Sātyaki, roaring and advancing with silvery-bright horses, presses forward on the battlefield, and the Kaurava chariot-warriors collectively fail to stop his charge.