Adhyāya 141 — Night duels: Śaineya and Bhūriśravas; Droṇi and Ghaṭotkaca; Bhīma and Duryodhana
मध्यंदिनगतोडर्चिष्मान् शरदीव दिवाकर: । तत्पश्चात् सूतपुत्र कुपित हो बाणोंकी वर्षा करता हुआ शरत्कालके दोपहरके तेजस्वी सूर्यकी भाँति शोभा पाने लगा
madhyaṃdinagato 'rciṣmān śaradīva divākaraḥ | tatpaścāt sūtaputraḥ kupito bāṇānāṃ varṣaṃ kurvan śaratkālasya madhyāhnasya tejasvī sūrya iva śobhāṃ lebhe |
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: ເຫມືອນດວງອາທິດອັນສະຫວ່າງໄສໃນຍາມທ່ຽງຂອງລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ, ບຸດຂອງສຸດ (ກັນນະ) ຫຼັງຈາກນັ້ນ—ດ້ວຍຄວາມໂກດ—ໄດ້ປ່ອຍຝົນລູກສອນລົງມາ, ແລະໃນການສະແດງພະລັງສົງຄາມອັນດຸເດືອດນັ້ນ ລາວສະຫວ່າງຈ້າເຫມືອນດວງອາທິດຍາມທ່ຽງໃນລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນ.
संजय उवाच
The verse highlights how anger can intensify one’s power into a scorching, destructive brilliance—suggesting an ethical tension in war: valor and skill must be governed by restraint, or they become like the noon sun that burns as it shines.
Sañjaya describes Karṇa becoming enraged and unleashing a dense barrage of arrows. His appearance and force are compared to the radiant autumn sun at midday, emphasizing his overwhelming battlefield presence.