Shloka 68
Śalya–Bhīma Gadāyuddham (मद्रराज-भीमसेन गदायुद्धम्)
तौ परस्परमासाद्य खड्गदन्तनखायुधौ । हृष्टवत् सम्प्रजद्गवाते व्याप्रकेसरिणाविव,वे दोनों खड़ग, दन्त और नखका आयुधके रूपमें उपयोग करते थे और बाघ तथा सिंहोंके समान एक-दूसरेसे भिड़कर बड़े हर्ष और उत्साहके साथ परस्पर प्रहार कर रहे थे
tau parasparam āsādya khaḍgadantanakhāyudhau | hṛṣṭavat samprajadgāvāte vyāprakeśariṇāv iva ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ທັງສອງເຂົ້າປະຊິດກັນ ສູ້ຮົບດັ່ງວ່າອາວຸດຂອງເຂົາແມ່ນດາບ ແຂ້ວ ແລະເລັບ. ເຫມືອນເສືອແລະສິງໂຕທີ່ກອດກັນໃນການຕໍ່ສູ້ ເຂົາທັງສອງຟັນຟາດກັນຊ້ຳໆ ດ້ວຍຄວາມຮື້ນເຮີງແລະໄຟກ້າຫານອັນດຸເດືອດ—ພາບນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າສົງຄາມສາມາດຈຸດໄຟວິລະກຳໃຫ້ເກືອບເປັນຄວາມດຸຮ້າຍແບບສັດປ່າ ແຕ່ພ້ອມກັນນັ້ນກໍຜັກດັນມະນຸດໄປສູ່ການທຳລາຍກັນເອງ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how battle can reduce refined martial skill to raw ferocity—"as if" teeth and claws were weapons—warning that exhilaration in violence can blur ethical restraint, even while it displays courage.
Sañjaya describes two warriors who have closed to very near range and are exchanging rapid, forceful blows with great excitement, compared to a tiger and a lion fighting face to face.