Shloka 50
तत: प्रचलिताश्वेन विधिवत्कल्पितेन च । रथेनाभ्यपतद् राजन् सौभद्रं पौरवो नदन्,राजन! तदनन्तर विधिपूर्वक सजाये हुए चंचल घोड़ोंवाले रथपर आरूढ़ हो गर्जना करते हुए राजा पौरवने सुभद्राकुमार अभिमन्युपर आक्रमण किया
tataḥ pracalitāśvena vidhivat kalpitena ca | rathenābhyapatad rājan saubhadraṃ pauravo nadan ||
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: ຕໍ່ມາ ໂອ ພະຣາຊາ, ເຈົ້າຊາຍເປົາຣະວະ ໄດ້ຂຶ້ນລົດຮົບທີ່ຈັດແຕ່ງຖືກຕ້ອງຕາມພິທີ ແລະຖືກລາກໂດຍມ້າທີ່ຮ້ອນແຮງ ບໍ່ຢຸດນິ່ງ; ພ້ອມກັບສຽງຮ້ອງກັມກ້ອງ ລາວພຸ້ນເຂົ້າໃສ່ ສະໂອບັດຣະ (ອະພິມັນຍຸ). ພາບນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນການຕຽມສົງຄາມຢ່າງມີລະບຽບ—ຝີມື ແລະລຳດັບຖືກນຳໄປຜູກກັບເຈດຈຳນົງຮຸກຮານ—ໃນຂະນະທີ່ຄວາມຄຸກຄາມຂອງສະໜາມຮົບກຳລັງປິດເຂົ້າຫາວິລະຊາຍໜຸ່ມ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how warfare combines strict discipline and proper preparation (vidhivat kalpita) with fierce intent; ethical reflection arises from seeing ordered skill employed for violent ends, reminding readers that capability and rule-following do not by themselves guarantee righteousness.
Sanjaya reports that a Paurava/Kuru prince, roaring loudly, mounts a properly equipped chariot with spirited horses and charges directly at Abhimanyu (Saubhadra), intensifying the immediate combat around the young warrior.