Shloka 9
अन्धकार-रजःसंमूढे रणाङ्गणे प्रदीपप्रकाशः | Illumination of the Army in Darkness and Dust
इषुश्नि: कार्मुकं चास्य चकर्त पुरुषर्षभ: । तत् पपात महाराज स्वार्णपृष्ठं महास्वनम्,महाराज! पुरुषशिरोमणि भीमने अपने बाणोंद्वारा कर्णका धनुष भी फिर काट दिया। स्वर्णमय पृष्ठभागसे युक्त और गम्भीर टंकार करनेवाला उसका वह धनुष पृथ्वीपर गिर पड़ा
iṣuśniḥ kārmukaṃ cāsya cakarta puruṣarṣabhaḥ | tat papāta mahārāja svārṇapṛṣṭhaṃ mahāsvanam ||
ສັນຊະຍາກ່າວວ່າ: ພີມະ—ຜູ້ເປັນດັ່ງງົວຜູ້ຍິ່ງໃນບັນດາມະນຸດ—ໄດ້ໃຊ້ລູກສອນຕັດຄັນທະນູຂອງກັນນະອີກດ້ວຍ. ໂອ ພຣະຣາຊາ, ຄັນທະນູນັ້ນມີຫຼັງທອງ ແລະສົ່ງສຽງກັງວານລຶກ; ມັນຕົກລົງສູ່ພື້ນດິນ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the battlefield reality that prowess depends on disciplined skill and the integrity of one’s instruments; in kṣatriya-dharma, advantage shifts swiftly through decisive action, reminding that worldly power and pride are fragile when the means (like a bow) are broken.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that Bhīma, using arrows, severs Karṇa’s bow again; the ornate, loud-twanging bow falls to the ground, signaling a tactical setback for Karṇa in the ongoing combat.