द्रौणि-पार्षतयोर्युद्धम् | The Duel of Aśvatthāmā
Drauṇi) and Dhṛṣṭadyumna (Pārṣata
न जहौ समरे भीम॑ क्रुद्धरूपं परंतप:,भीमसेनके बाणोंसे क्षत-विक्षत होनेपर भी शत्रुओंको संताप देनेवाला अतिरथी कर्ण समरभूमिमें कुपित भीमसेनको छोड़कर भागा नहीं
na jahau samare bhīmaṁ kruddha-rūpaṁ parantapaḥ | bhīmasenaka-bāṇaiḥ kṣata-vikṣataḥ san api śatrūn santāpayituṁ samarthaḥ atirathaḥ karṇaḥ samara-bhūmau kupitaṁ bhīmasenaṁ tyaktvā na palāyitavān |
ສັນຈະຍະກ່າວວ່າ: ແມ່ນແຕ່ຖືກລູກສອນຂອງບີມະເສນະທຳໃຫ້ບາດແຜສາຫັດ ແລະເນື້ອກາຍຂາດຂີດ, ກັນນະ—ນັກຮົບຜູ້ເຜົາຜານສັດຕູໃຫ້ທຸກທໍລະມານ—ກໍບໍ່ໄດ້ລະທິ້ມສະໜາມຮົບ. ເຂົາບໍ່ໄດ້ຫນີ ແລະບໍ່ໄດ້ປະຖິ້ມບີມະເສນະຜູ້ໂກດກະຫຼົມໃນການປະຈັນໜ້າ; ກົງກັນຂ້າມ ເຂົາຢືນຢັນຢູ່ ສືບຕໍ່ທຳໃຫ້ສັດຕູຮັບທຸກ ແມ່ນແຕ່ຕົນເອງບາດເຈັບ.
संजय उवाच
The verse highlights the kṣatriya ideal of steadfastness: even when injured, a warrior is expected to maintain courage and not abandon the fight out of fear. It frames endurance and refusal to flee as marks of honor and martial duty.
Sañjaya describes Karṇa facing an enraged Bhīmasena in battle. Though struck and badly wounded by Bhīma’s arrows, Karṇa does not retreat or leave Bhīma; he continues to stand and fight, still capable of troubling his enemies.