Shloka 35
द्रौणि-पार्षतयोर्युद्धम् | The Duel of Aśvatthāmā
Drauṇi) and Dhṛṣṭadyumna (Pārṣata
शड्खवर्णाश्व तानश्चान् बाणैर्निन्यि यमक्षयम् । सारथिं च तथाप्यस्य रथनीडादपातयत्,आर्य! भीमसेनने पुनः कर्णके धनुषको मुट्ठी पकड़नेकी जगहसे काट डाला, शंखके समान श्वेत रंगवाले उसके घोड़ोंको भी बाणोंद्वारा यमलोक पहुँचा दिया और उसके सारथिको भी मारकर रथकी बैठकसे नीचे गिरा दिया
śaṅkhavarṇāśvatān aś ca bāṇair ninye yamākṣayam | sārathiṃ ca tathāpy asya rathanīḍād apātayat ||
ສັນຈະຍະກ່າວວ່າ: ພີມະເສນະບໍ່ຫວັ່ນໄຫວ ຍິງລູກສອນໃສ່ກັນນະ—ຕັດຄັນທະນູຂອງເຂົາທີ່ບ່ອນຈັບຖື—ແລ້ວສົ່ງມ້າຂາວດັ່ງສັງຂ໌ຂອງກັນນະໄປສູ່ຖິ່ນພຳນັກຂອງຍະມະ. ພຣະອົງຍັງຂ້າສາລະຖີ ແລະຖິ້ມເຂົາລົງຈາກບ່ອນນັ່ງໃນລົດຮົບ. ໃນຈັນຍາບັນອັນເຂັ້ມງວດຂອງໜ້າທີ່ໃນສະໜາມຮົບ ການເລົ່ານີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຄວາມມຸ່ງໝັ້ນທາງການຮົບຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ: ການສູ້ຖືກດຳເນີນເພື່ອປິດກັ້ນຄວາມສາມາດຂອງສັດຕູໃນການຮົບ ໂດຍເລັ່ງທຳລາຍມ້າແລະຜູ້ຂັບລົດ ບໍ່ແມ່ນແຕ່ນັກຮົບເທົ່ານັ້ນ.
संजय उवाच
Educational Q&A
Within the Mahābhārata’s war narrative, the verse highlights the uncompromising demands of kṣatriya-duty in battle: victory is pursued by neutralizing the opponent’s ability to fight (horses, charioteer, and the warrior’s grip), while the ever-present reality of death is framed through Yama.
Sañjaya narrates that Bhīmasena strikes Karṇa effectively—cutting at the bow-hand/grip area—then kills Karṇa’s conch-white horses with arrows, and also kills the charioteer, knocking him down from the chariot-seat.