Shloka 29
द्रौणि-पार्षतयोर्युद्धम् | The Duel of Aśvatthāmā
Drauṇi) and Dhṛṣṭadyumna (Pārṣata
छित्त्वा भीमो महाराज नादं सिंह इवानदत् | तौ वृषाविव नर्दन्तौ बलिनौ वासितान्तरे
chittvā bhīmo mahārāja nādaṃ siṃha ivānadat | tau vṛṣāv iva nardantau balinau vāsitāntare ||
ໂອ ພະຣາຊາ, ເມື່ອບີມະທຳລາຍສັດຕູແລ້ວ ລາວຮ້ອງຄຳຮາມດັ່ງສິງ. ແລ້ວນັກຮົບຜູ້ແຂງແກ່ທັງສອງກໍຮ້ອງກັນດັ່ງງົວຜູ້ຄຸ້ມຄັ້ງ ທຳໃຫ້ຊ່ອງວ່າງລະຫວ່າງກອງທັບທັງສອງເຕັມໄປດ້ວຍສຽງຄຳຮາມດັ່ງຟ້າຮ້ອງ—ພາບແຫ່ງຄວາມດຸເດືອດຂອງສົງຄາມ ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າຄວາມທະນົງ, ຄວາມໂກດ, ແລະຄວາມກ້າຫານ ພຸ້ນຂຶ້ນພ້ອມກັນ ໃນຈັນຍາຂອງສົງຄາມ ທີ່ຄວາມກ້າຫານຖືກສັນລະເສີນ ແຕ່ຄວາມຮຸນແຮງກໍທະວີຂຶ້ນ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ideal of fearless valor: a warrior’s roar symbolizes resolve and dominance in battle. Ethically, it also hints at the double edge of martial glory—courage is celebrated, yet it is intertwined with anger and the momentum of violence.
Sañjaya reports to King Dhṛtarāṣṭra that Bhīma, after cutting down an opponent, roars like a lion. The scene then depicts two powerful fighters roaring like bulls, their cries resounding in the space between the opposing forces.