Shloka 27
द्रौणि-पार्षतयोर्युद्धम् | The Duel of Aśvatthāmā
Drauṇi) and Dhṛṣṭadyumna (Pārṣata
कर्णोउप्यन्यद् धनुर्गह्म हेमपृष्ठं दुरासदम् । विकृष्य तन्महच्चापं व्यसूजत् सायकांस्तदा,तब कर्णने भी सुवर्णमय पीठवाले दूसरे दुर्धर्ष एवं विशाल धनुषको हाथमें लेकर खींचा और बाणोंकी वर्षा प्रारम्भ कर दी
sañjaya uvāca |
karṇo 'py anyad dhanur gṛhya hemapṛṣṭhaṃ durāsadam |
vīkṛṣya tan mahācāpaṃ vyasṛjat sāyakāṃs tadā ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ກັນນະກໍໄດ້ຈັບຄັນທະນູອີກຄັນໜຶ່ງ—ມີຫຼັງທອງ ແລະຕ້ານທານໄດ້ຍາກ. ລາວດຶງຄັນທະນູໃຫຍ່ນັ້ນຈົນສຸດແຮງ ແລ້ວເລີ່ມປ່ອຍລູກສອນເປັນຝົນ. ພາບນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນການທະວີຄວາມຮຸນແຮງຂອງສົງຄາມຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ ເມື່ອຝີມືແລະຄວາມມຸ່ງມັ້ນພຸ້ນໄປຂ້າງໜ້າ ແຕ່ນ້ຳໜັກທາງທຳຂອງຄວາມຮຸນແຮງກໍສະສົມຂຶ້ນເລື້ອຍໆ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the momentum of kṣatriya warfare: skill, readiness, and unwavering resolve are praised as martial virtues, while the broader narrative invites reflection on how such escalating force, though aligned with battlefield duty, deepens the ethical gravity of the conflict.
Sañjaya reports that Karṇa switches to another formidable, gold-backed bow, draws it fully, and begins showering arrows—signaling an intensified phase of combat.