Shloka 14
द्रौणि-पार्षतयोर्युद्धम् | The Duel of Aśvatthāmā
Drauṇi) and Dhṛṣṭadyumna (Pārṣata
तानि दुःखान्यनेकानि विप्रकारांश्व सर्वशः । हृदि कृत्वा महाबाहुर्भीमो5युध्यत सूतजम्,अनेक बार दिये गये उन दुःखों और सम्पूर्ण अपकारोंको मनमें रखकर महाबाहु भीमसेनने सूतपुत्र कर्णके साथ युद्ध किया है
tāni duḥkhāny anekāni viprakārāṁś ca sarvaśaḥ | hṛdi kṛtvā mahābāhur bhīmo ’yudhyata sūtajam ||
ສັນຈະຍະ ກ່າວວ່າ: ເກັບຮັກສາໄວ້ໃນໃຈຄວາມໂສກເສົ້າຫຼາຍປະການທີ່ຕົນເຄີຍປະສົບ ແລະຄວາມອະທໍາທຸກຮູບແບບທີ່ຖືກກະທໍາຕໍ່ຕົນ, ພີມະ ຜູ້ມີແຂນແຂງກ້າ ໄດ້ຮົບກັບ ກັນນະ ບຸດແຫ່ງສູຕະ (ຜູ້ຂັບລົດສົງຄາມ). ຂໍ້ຄໍານີ້ຊີ້ວ່າ ບາດແຜເກົ່າ ແລະຄວາມອະຍຸດຕິທໍາທີ່ສະສົມ ອາດເພີ່ມພະລັງໃຈໃນສົງຄາມ, ແມ່ນແຕ່ແຮງຈູງໃຈນັ້ນກໍອາດຂັດກັບອຸດົມຄະຕິຂອງການກະທໍາໂດຍບໍ່ມີຄວາມພະຍາບາດສ່ວນຕົວ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse shows how accumulated suffering and perceived injustice can become a powerful inner fuel for action; ethically, it invites reflection on whether one fights from personal resentment or from disciplined duty, since the former can cloud judgment even in a righteous cause.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Bhīma, recalling many past sorrows and wrongs, enters combat with Karṇa, intensifying the duel with personal and historical grievance.