Shloka 29
द्रोणपर्व — अध्याय 128: दुर्योधनस्य परसेनाप्रवेशः
Duryodhana’s Incursion and the Tumult of Battle
कश्मलं प्राविशद् राजा बहु तत्र समादिशन् | भीमसेनके पास पहुँचकर राजा युधिष्ठिर समयोचित कर्तव्यका चिन्तन करने लगे और वहाँ बहुत कुछ कहते हुए वे मूर्छित-से हो गये || २८ ई ।। स कश्मलसमाविष्टो भीममाहूय पार्थिव:
kaśmalaṁ prāviśad rājā bahu tatra samādiśan | bhīmasenake pāsa pahuṁcakara rājā yudhiṣṭhira samayocita kartavyakā cintana karane lage aura vahāṁ bahuta kucha kahate hue ve mūrcchita-se ho gaye || sa kaśmalasamāviṣṭo bhīmam āhūya pārthivaḥ ||
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: ພະຣາຊາຖືກຄວາມຫຼົງງົດທາງທັມມະອັນໜັກໜ່ວງເຂົ້າຄອບງໍາ ແລະໄດ້ອອກຄໍາສັ່ງຫຼາຍປະການຢູ່ທີ່ນັ້ນ. ພະຣາຊາ ຢຸດທິສຖິຣ ໄດ້ເຂົ້າໄປຫາ ພີມະເສນ ແລະເລີ່ມຄິດພິຈາລະນາວ່າ ໜ້າທີ່ໃດຈຶ່ງຄວນຕໍ່ເວລານັ້ນ; ເວົ້າຫຼາຍຢູ່ໃນສະພາບນັ້ນ ພະອົງກໍເຫມືອນຈະໝົດສະຕິ. ດັ່ງນັ້ນ ພະຣາຊາຜູ້ຖືກຄວາມສັບສົນແລະຄວາມທຸກເຂົ້າຄອບງໍາ ໄດ້ເອີ້ນ ພີມະ ມາ.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even a righteous leader like Yudhiṣṭhira can be overtaken by kaśmala—ethical confusion and grief—amid war; the verse highlights the necessity of situational discernment (samayocita kartavya) and seeking support from capable allies when judgment is strained.
Sañjaya reports that Yudhiṣṭhira, distressed and mentally clouded, goes to Bhīma, gives many instructions, deliberates on the proper course of action for the moment, and then becomes as if faint, after which he calls Bhīma.