Droṇa-parva Adhyāya 125: Duryodhana’s despair and vow after Jayadratha’s fall (जयद्रथवधे दुर्योधनविलापः)
दुःशासनस्सत्रिभिवविद्ध्वा पुनर्विव्याध पठ्चभि: । भरतवंशी महाराज! इसके बाद दुःशासनने हँसते हुए-से ही वहाँ तीन बाणोंद्वारा सात्यकिको घायल करके पुनः पाँच बाणोंसे बींध डाला
sañjaya uvāca | duḥśāsanaḥ satribhir aviddhvā punar vivyādha pañcabhiḥ | bharatavaṃśī mahārāja |
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ໂອ ມະຫາກະສັດແຫ່ງວົງສາພາຣະຕະ! ຫຼັງຈາກນັ້ນ ດຸຫະສາສະນະ ດັ່ງກັບຫົວເຮາະເຢາະຢັນ, ໄດ້ທຳໃຫ້ສາຕະຍະກີບາດເຈັບດ້ວຍລູກສອນ 3 ດອກ ແລ້ວຈຶ່ງທະລຸເຂົາອີກດ້ວຍ 5 ດອກ. ພາບນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າໃນສົງຄາມ ຫົວໃຈມະນຸດອາດແຂງກະດ້າງຂຶ້ນ ເຖິງຂັ້ນຄວາມໂຫດຮ້າຍແລະການເຢາະຢັນມາຄຽງຄູ່ກັນ ແມ່ນແຕ່ຕໍ່ໜ້ານັກຮົບຜູ້ມີຊື່ສຽງ.
संजय उवाच
The verse highlights how warfare can erode ethical restraint: violence may be accompanied by derision, revealing inner dispositions (saṃskāra) and the moral cost of conflict even when framed as kṣatriya-duty.
Sañjaya reports to the king that Duḥśāsana strikes Sātyaki with three arrows and then again with five, intensifying the assault in the midst of the Kurukṣetra battle.