Shloka 63
युधिष्ठिरस्य कृष्णार्जुनादि-समाश्वासनम्
Yudhiṣṭhira’s reassurance and praise of Kṛṣṇa, Arjuna, Bhīma, and Sātyaki
अवल्लुत्य रथात् तूर्ण भग्नवेग: पराक्रमी । आरुह्दु स्वरथं वीर: प्रगृह्द च महद् धनु:,महाबली और पराक्रमी धृष्टद्युम्न उन बहुसंख्यक बाणोंद्वारा घायल होकर अपना वेग भंग हो जानेके कारण उस रथसे कूद पड़े और पुनः: अपने रथपर आरूढ़ हो वे वीर महारथी धष्टद्यम्न महान् धनुष हाथमें लेकर समरांगणमें द्रोणाचार्यको वेधने लगे। महाराज! द्रोणाचार्यने भी अपने बाणोंद्वारा ट्रुपदपुत्रको घायल कर दिया
sañjaya uvāca |
avallutya rathāt tūṛṇaṁ bhagnavegaḥ parākrāmī |
āruhyātha svarathaṁ vīraḥ pragṛhya ca mahad dhanuḥ ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ວີລະຜູ້ກ້າຫານນັ້ນ ເມື່ອຄວາມໄວຖືກທໍາລາຍ ກໍໂດດລົງຈາກລົດຮົບຢ່າງວ່ອງໄວ. ແລ້ວຈຶ່ງຂຶ້ນລົດຂອງຕົນອີກຄັ້ງ ແລະຈັບຄັນທະນູໃຫຍ່ ກັບເຂົ້າສູ້ໃນສະໜາມຮົບ ເພື່ອຈະຟັນຝ່າໄປຫາ ດໂຣນາຈາຣະຍະ. ດໂຣນາກໍໄດ້ຍິງລູກທະນູ ໃຫ້ບຸດຂອງດຣຸປະດະບາດເຈັບເຊັ່ນກັນ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights kṣatriya resolve: even when one’s advance is checked and one is wounded, a warrior regathers composure, takes up arms again, and continues the duty of battle. Ethically, it reflects steadfastness and disciplined courage amid adversity.
Dhṛṣṭadyumna, slowed and hurt by many arrows, jumps down from his chariot, remounts his own chariot, and takes up his great bow to renew his assault on Droṇa. Droṇa, in turn, strikes and wounds the son of Drupada (Dhṛṣṭadyumna).