युधिष्ठिरस्य कृष्णार्जुनादि-समाश्वासनम्
Yudhiṣṭhira’s reassurance and praise of Kṛṣṇa, Arjuna, Bhīma, and Sātyaki
पूर्वमुक्तश्न ते भ्राता भीष्मेणासौ सुयोधन:,'पूर्वकालमें भीष्मजीने तुम्हारे भाई दुर्योधनसे यह कहा था कि 'सौम्य! पाण्डव युद्धमें अजेय हैं। तुम उनके साथ संधि कर लो।” परंतु तुम्हारे मूर्ख भ्राता दुर्योधनने वह कार्य नहीं किया
sañjaya uvāca | pūrvam uktaś ca te bhrātā bhīṣmeṇāsau suyodhanaḥ | pūrvakāle bhīṣmeṇa tava bhrātā duryodhanam uktavān—“saumya! pāṇḍavā yuddhe’jeyāḥ; taiḥ saha sandhiṃ kuru” iti | kintu tava mūḍho bhrātā duryodhanas tat na cakāra |
ສັນຊະຍະເວົ້າວ່າ: ໃນກ່ອນໜ້ານັ້ນ ອ້າຍຂອງພະອົງ ສຸຍໂຍທະນະ (ດຸຣະໂຍທະນະ) ເຄີຍຖືກພີດສະມະແນະນຳ. ໃນອະດີດ ພີດສະມະໄດ້ກ່າວກັບເຂົາວ່າ «ໂອ ຜູ້ອ່ອນໂຍນ, ພານດະວະທັງຫຼາຍບໍ່ອາດຖືກພິຊິດໃນສົງຄາມ; ຈົ່ງເຮັດສັນຕິກັບເຂົາເຈົ້າ»। ແຕ່ອ້າຍຂອງພະອົງ ດຸຣະໂຍທະນະ ຜູ້ຫຼົງມົວ ບໍ່ໄດ້ປະຕິບັດຕາມຄຳນັ້ນເລີຍ.
संजय उवाच
Wise counsel grounded in realism and dharma should be heeded; pride and delusion (mūḍhatā) lead to avoidable ruin. Bhishma’s call for sandhi highlights the ethical preference for reconciliation over destructive war when victory is unlikely and harm is certain.
Sanjaya reminds Dhritarashtra that Bhishma had earlier warned Duryodhana that the Pandavas could not be defeated in war and urged him to make peace. Duryodhana ignored this advice, setting the stage for the catastrophic consequences unfolding in the battle.