Shloka 5
Adhyāya 113: Karṇa–Bhīma Śaravarṣa and the Battlefield Aftermath (कर्णभीमशरवर्षः)
न मे धनंजयस्यार्थे प्राणा रक्ष्या: कथंचन । त्वत्प्रयुक्तः पुनरहं कि न कुर्या महाहवे,“महाराज! अर्जुनके हितके लिये मुझे किसी प्रकार भी अपने प्राणोंकी रक्षाकी चिन्ता नहीं करनी है; फिर आपका आदेश मिलनेपर मैं इस महायुद्धमें क्या नहीं कर सकता हूँ?
na me dhanañjayasya arthe prāṇā rakṣyāḥ kathaṃcana | tvatprayuktaḥ punar ahaṃ kiṃ na kuryā mahāhave ||
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: «ເພື່ອປະໂຫຍດຂອງທະນັນຊະຍະ (ອາຣຊຸນ) ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ຫ່ວງໃຍເລີຍກ່ຽວກັບການຮັກສາຊີວິດຂອງຕົນ. ແລະເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າຖືກຊັກນໍາໂດຍພຣະບັນຊາຂອງພຣະອົງ, ໂອ ພຣະຣາຊາ, ໃນສົງຄາມໃຫຍ່ນີ້ ມີສິ່ງໃດທີ່ຂ້າພະເຈົ້າຈະທໍາບໍ່ໄດ້?»
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a warrior-ethic of self-sacrifice and unwavering commitment: one should not cling to personal safety when acting for a righteous cause or for the welfare of a valued ally, especially when duty is reinforced by legitimate command.
Sañjaya declares to the king that, for Arjuna’s benefit, he will not worry about his own life; and that, once ordered and dispatched by the king, he is ready to undertake any perilous task amid the great battle.