Shloka 42
Adhyāya 110: Dhṛtarāṣṭra’s Lament on Fate; Saṃjaya’s Reproof and the Princes’ Assault on Bhīma (द्रोणपर्व, अध्याय ११०)
युद्धस्थलमें भीमसेनके द्वारा चलाये हुए उस अस्त्रने राक्षसकी महामायाको नष्ट करके उसे गहरी पीड़ा दी ।। स वध्यमानो बहुधा भीमसेनेन राक्षस: । संत्यज्य समरे भीम॑ द्रोणानीकमुपाद्रवत्,बारंबार भीमसेनकी मार खाकर राक्षसराज अलम्बुष रणक्षेत्रमें उनका सामना छोड़कर द्रोणाचार्यकी सेनामें भाग गया
sa vadhyamāno bahudhā bhīmasenena rākṣasaḥ | saṃtyajya samare bhīmaṃ droṇānīkam upādravat ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ໃນສະໜາມຮົບ ອາວຸດທີ່ພີມເສນຍິງອອກນັ້ນ ໄດ້ທຳລາຍມະຫາມາຍາຂອງຣາກສະ ແລະເຮັດໃຫ້ມັນເຈັບປວດຢ່າງໜັກ. ຖືກພີມເສນຟັນຟາດຊ້ຳໆ ຣາກສະ—ຣາກສະຣາຊາ ອະລັມບຸສ—ຈຶ່ງລະທິ້ງການປະລະກັນກັບພີມໃນສະໜາມຮົບ ແລະຮີບເຂົ້າໄປຫາຂະບວນທັບຂອງທໂຣນາຈານ.
संजय उवाच
Educational Q&A
Even formidable deception (māyā) collapses before sustained courage and force used with resolve; in ethical terms, steadfast resistance to intimidation and illusion is portrayed as a warrior’s strength, while fleeing to a protective formation shows the limits of aggression when confronted by superior valor.
Alambuṣa, repeatedly struck by Bhīma and unable to withstand him, abandons the duel and runs toward Droṇa’s forces, seeking safety or support within Droṇa’s battle-array.