Shloka 17
Adhyāya 110: Dhṛtarāṣṭra’s Lament on Fate; Saṃjaya’s Reproof and the Princes’ Assault on Bhīma (द्रोणपर्व, अध्याय ११०)
स भीम॑ पज्चभिर्विद्ध्वा शरैः संनतपर्वभि: । भैमान् परिजघानाशु रथांस्त्रिशतमाहवे,उसने झुकी हुई गाँठवाले पाँच बाणोंद्वारा भीमसेनको घायल करके उनके साथ आये हुए तीन सौ रथियोंका समरभूमिमें शीघ्र ही संहार कर डाला
sa bhīmaṃ pañcabhir viddhvā śaraiḥ sannatapārva-bhiḥ | bhaimān parijaghānāśu rathāṃs triśatam āhave ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ລາວໄດ້ຍິງທະລຸບພີມເສນະດ້ວຍລູກສອນຫ້າດອກທີ່ຂໍ້ຕໍ່ໂຄ້ງງໍ ແລ້ວໃນສະໜາມຮົບກໍຟັນຟາດລົງຢ່າງວ່ອງໄວ ນັກຮົບລົດສາມຮ້ອຍຄົນທີ່ມາຊ່ວຍພີມ. ຕອນນີ້ສະທ້ອນອຳນາດອັນໂຫດຮ້າຍຂອງສົງຄາມ ເມື່ອຝີມືແລະກົນລະຍຸດກົດທັບໄດ້ແມ່ນແຕ່ພັນມິດທີ່ແຂງແກ່ ແລະກໍເຮັດໃຫ້ເກີດຄວາມຕຶງຕັນທາງຈິດທຳລະຫວ່າງໜ້າທີ່ນັກຮົບກັບຄວາມພິນາດທີ່ຕາມມາ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the harsh reality of kṣatriya warfare: skill and force can rapidly overturn numbers and support, intensifying the ethical strain between duty in battle and the immense human cost of violence.
Sañjaya reports that a warrior pierces Bhīmasena with five specially described arrows and then quickly destroys three hundred chariot-warriors aligned with Bhīma on the battlefield.