Shloka 15
Adhyāya 110: Dhṛtarāṣṭra’s Lament on Fate; Saṃjaya’s Reproof and the Princes’ Assault on Bhīma (द्रोणपर्व, अध्याय ११०)
आर्ष्यशुद्धिं ततो भीमो नवभिर्निशितै: शरै: । विव्याध प्रहसन् राजन् राक्षसेन्द्रममर्षणम्,राजन्! फिर भीमसेनने हँसते हुए नौ पैने बाणों-द्वारा ऋष्यशृंगकुमार अमर्षशील राक्षसराज अलम्बुषको घायल कर दिया
ārṣyaśuddhiṃ tato bhīmo navabhir niśitaiḥ śaraiḥ | vivyādha prahasan rājan rākṣasendram amarṣaṇam ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ໂອ ພະຣາຊາ, ແລ້ວພີມະກໍຫົວເຮາະ ແລະຍິງດ້ວຍລູກສອນຄົມ 9 ດອກ ທະລຸຮາກສະສະຣາຊາ ອະລັມບຸຊາ—ຜູ້ດຸຮ້າຍ ແລະບໍ່ອົດທົນຕໍ່ການຫຍັບຫຍາມ—ໃຫ້ບາດເຈັບ. ຂະນະນັ້ນສະທ້ອນຄວາມກ້າຫານບໍ່ຫວາດຫວັນຂອງພີມະ ແລະຄວາມຕ່າງກັນທາງຄຸນທຳລະຫວ່າງວິລະທຳຂອງກະສັດຕຣິຍະຜູ້ມີວິໄນ ກັບຄວາມຮຸນແຮງທີ່ໂທສະນຳພາຂອງສັດຕູຣາກສະສະ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights steadfast courage and controlled martial confidence (Bhīma’s laughter amid danger) contrasted with the enemy’s wrathful, unforbearing temperament (amarṣaṇa). In the epic’s ethical frame, disciplined valor in a righteous cause is implicitly elevated over rage-driven aggression.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Bhīma strikes the Rakṣasa-king Alambuṣa with nine sharp arrows, wounding him. It is a battlefield moment within Droṇa Parva, emphasizing Bhīma’s dominance and the intensity of the duel against a formidable non-human warrior.