Shloka 116
Droṇa-parva Adhyāya 107: Karṇa–Bhīma Saṃmarda
Arrow-storm Engagement
नन्दनं कौरवेन्द्राणां द्रौणेलक्ष्म समुच्छितम् अश्व॒त्थामाका इन्द्रध्वजके समान प्रकाशमान सुवर्णमय ऊँचा ध्वज वायुकी प्रेरणासे फहराता हुआ कौरव-नरेशोंका आनन्द बढ़ा रहा था
nandanam kauravendrāṇāṃ drauṇelakṣmā samucchitam | aśvatthāmāka indradhvajake samānaprakāśamānaṃ suvarṇamayaṃ ūrdhvaṃ dhvajaṃ vāyukī-preraṇayā phaharataḥ kaurava-nareśānām ānandaṃ vardhayām āsa ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ທຸງຄຳອັນສູງສົ່ງຂອງອັສວັດຖາມາ—ສ່ອງສະຫວ່າງດັ່ງທຸງຂອງອິນທຣະ ແລະຖືກຊູງຂຶ້ນເປັນເຄື່ອງໝາຍແຫ່ງສາຍດຣົນະ—ພັດພິ້ວຕາມແຮງລົມ ແລະເພີ່ມພູນຄວາມຍິນດີກັບຄວາມໝັ້ນໃຈໃຫ້ແກ່ບັນດາກະສັດກົວຣະວະ. ໃນບັນຍາກາດທາງທຳມະຂອງສົງຄາມ ພາບນີ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ ເຄື່ອງໝາຍພາຍນອກແຫ່ງອຳນາດແລະສາຍເລືອດ ອາດຈຸດໄຟຄວາມທະນົງແລະຂວັນກຳລັງໄດ້ ແມ່ນແຕ່ສະໜາມຮົບກຳລັງທົດສອບຄຳອ້າງອັນເລິກຊຶ້ງຂອງທຳມະກໍຕາມ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how symbols—banners, lineage-emblems, and displays of splendor—can intensify collective confidence and pride in war. Ethically, it hints at the contrast between external grandeur and the inner demands of dharma, reminding readers that morale fueled by spectacle does not guarantee righteousness.
Sañjaya describes Aśvatthāmā’s tall, golden standard, radiant like Indra’s banner, fluttering in the wind. Its sight increases the joy and confidence of the Kaurava rulers on the battlefield.