Shloka 7
द्रोणेन केकय-चेदि-वीरवधः
Droṇa’s engagements with the Kekayas and Cedis
ते तु नामाड़किता: पीता: कालज्वलनसंनिभा: । स्नायुनद्धा: सुपर्वाण: पृथवो दीर्घगामिन:,अर्जुनके बाणोंपर उनका नाम अंकित था। उनपर पानी चढ़ाया गया था। वे कालाग्निके समान भयंकर, ताँतमें बँधे हुए, सुन्दर पंखवाले, मोटे तथा दूरतक जानेवाले थे। उनमेंसे कुछ तो बाँसके बने हुए थे और कुछ लोहेके। वे सभी भयंकर थे और नाना प्रकारके शत्रुओंका संहार करते हुए पक्षियोंके साथ उड़कर युद्धस्थलमें प्राणियोंका रक्त पीते थे
sañjaya uvāca |
te tu nāmāṅkitāḥ pītāḥ kālajvalanasaṃnibhāḥ |
snāyunaddhāḥ suparvāṇaḥ pṛthavo dīrghagāminaḥ ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: “ລູກສອນເຫຼົ່ານັ້ນ ມີເຄື່ອງໝາຍຊື່ຜູ້ທໍາ ແລະຖືກຊຸບຊື່ນ/ຊະໂລມໄວ້ ດູປານໄຟຜາລານຂອງກາລະ. ມັດແນ່ນດ້ວຍເສັ້ນເນື້ອ, ຕໍ່ຂໍ້ດີ, ມີຂົນສວຍ, ໜາ ແລະບິນໄດ້ໄກ; ຖືກຫຼໍ່ຂຶ້ນເພື່ອການຂ້າຢ່າງບໍ່ປານີ. ມັນເປັນພາບຂອງຄວາມໂຫດຮ້າຍທີ່ສົງຄາມປັ້ນແຕ່ງ—ເມື່ອຝີມືແລະຊ່າງສິລະປະຖືກນໍາໄປໃຊ້ເພື່ອຊິງຊີວິດ.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores how war transforms human ingenuity into instruments that resemble ‘Kāla’—inevitable death. It invites reflection on the ethical cost of martial excellence when directed toward destruction.
Sañjaya is vividly describing the arrows used in the battle—marked, treated, sinew-bound, well-feathered, thick, and long-ranging—emphasizing their terrifying, death-dealing power.