Sātyaki-praveśaḥ and Duryodhana-saṃnipātaḥ
Sātyaki’s passage and Duryodhana’s mass engagement
अवैक्षन्ताचलैनेंत्रै: परिवार्य नरर्षभौ । रथी, महावत, घुड़सवार और पैदल सभी उन दोनों नरश्रेष्ठ वीरोंको घेरकर उन्हें एकटक नेत्रोंसे निहारने लगे ।। हस्त्यनीकान्यतिष्ठन्त तथानीकानि वाजिनाम्
sañjaya uvāca | avaikṣantācalair netraiḥ parivārya nararṣabhau | rathino mātaṅgāś ca vājinaś ca padātayaḥ sarve tāv ubhau narottamau vīkṣitum ekāgram abhyatiṣṭhan | hastyanīkāny atiṣṭhanta tathā anīkāni vājīnām ||
ສັນຊະຍາກ່າວວ່າ: ເມື່ອໄດ້ລ້ອມຮອບວິລະຊົນສອງອົງນັ້ນ—ດຸດດັ່ງງົວຜູ້ໃນຫມູ່ມະນຸດ—ນັກຮົບທັງຫຼາຍກໍຈ້ອງມອງດ້ວຍຕາບໍ່ກະພິບ. ນັກຮົບລົດສົງຄາມ, ກອງຊ້າງ, ທະຫານມ້າ, ແລະທະຫານຍ່າງຕີນ ລ້ວນຢືນຢູ່ເພື່ອຈ້ອງເບິ່ງສອງຜູ້ເປັນເລີດນັ້ນ; ກອງຊ້າງກໍຢືນຢູ່ຢ່າງໝັ້ນຄົງ ແລະກອງມ້າກໍເຊັ່ນດຽວກັນ.
संजय उवाच
The verse highlights disciplined attention and collective restraint in war: even amid violence, armies can hold formation and observe a decisive encounter, implying that order (niyama) and command structure govern action, not mere impulse.
Sañjaya describes a moment when all four arms of the army—chariots, elephants, cavalry, and infantry—encircle two outstanding warriors and watch them intently, while the elephant and cavalry divisions remain stationed in their arrays.