Shloka 346
द्रोणपर्व (अध्याय १) — भीष्मनिधनानन्तरं धृतराष्ट्रस्य शोकः, सेनायाः स्थितिः, कर्णस्मरणं च
Droṇa Parva, Chapter 1: Dhṛtarāṣṭra’s grief after Bhīṣma’s fall and the army’s reorientation toward Karṇa
सामात्यबन्धु: कर्णो वै तमानयत मा चिरम् | वे कहने लगे कि “राधानन्दन सूतपुत्र कर्ण हमारा हितैषी है। हमारे लिये अपना शरीर निछावर किये हुए है। अपने मन्त्रियों और बन्धुओंके साथ महायशस्वी कर्णने दस दिनोंतक युद्ध नहीं किया है। उसे शीघ्र बुलाओ। देर न करो
sāmātyabandhuḥ karṇo vai tam ānayat mā ciram |
ສັນຊະຍະ ກ່າວວ່າ: «ຈົ່ງນຳກັນນະມາໃນທັນທີ—ຢ່າຊັກຊ້າ!» ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງເຮັດການເຮັ່ງຮັດ ໂດຍລະລຶກວ່າ ກັນນະ ບຸດຂອງຣາທາ ຜູ້ເກີດໃນຕະກູນສາຣະຖີ ແມ່ນຜູ້ປາດຖະນາດີຕໍ່ພວກເຂົາ ແລະໄດ້ອຸທິດແມ່ນກະທັ້ງຮ່າງກາຍຂອງຕົນເພື່ອການນັ້ນ; ອີກທັງກັນນະຜູ້ມີກຽດສຽງຍິ່ງ ພ້ອມດ້ວຍອຳມາດແລະຍາດພີ່ນ້ອງ ບໍ່ໄດ້ອອກຮົບມາເຖິງສິບວັນ. ດັ່ງນັ້ນພວກເຂົາຈຶ່ງຍືນຍັນໃຫ້ເຊີນລາວມາໄວ ໂດຍບໍ່ລັງເລ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The passage highlights the ethical weight of loyalty and obligation in wartime: a trusted ally who has pledged himself to a cause is urgently called upon, showing how counsel and timely action are treated as decisive duties amid crisis.
In the opening of Droṇa Parva, the Kaurava side presses for Karṇa to be summoned immediately, emphasizing his reputation, his commitment to their welfare, and the fact that he has not fought for ten days—implying a strategic need to bring him into active battle without delay.