भीष्मपर्व — अध्याय ९६: सौभद्रस्य आक्रमणम्, अलम्बुसस्य प्रतिविधानम्
Abhimanyu’s assault; Alambusa’s counter-engagement
अथैनं शरवर्षेण समन्तात् पर्यवाकिरन् । पर्वतं वारिधाराभि: शरदीव बलाहका:
athainaṁ śaravarṣeṇa samantāt paryavākiran | parvataṁ vāridhārābhiḥ śaradīva balāhakāḥ ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ແລ້ວພວກເຂົາກໍພາກັນສາດຝົນລູກສອນຈາກທຸກດ້ານ ປົກຄຸມເຂົາໄວ້ຮອບດ້ານ—ດັ່ງເມກລະດູໃບໄມ້ຫຼົ່ນທີ່ລາດນ້ຳເປັນສາຍໆ ລົງໃສ່ພູ. ຂໍ້ຄຳນີ້ຍ້ຳເນັ້ນພະລັງງານຂອງສົງຄາມທີ່ບໍ່ມີໜ້າຕາ ແຕ່ທ່ວມທົ່ນທຸກຢ່າງ ເຊິ່ງທັກສະແລະຄວາມໝັ້ນຄົງໃຈ ຖືກທົດສອບທ່າມກາງຄວາມຮຸນແຮງອັນບໍ່ຢຸດຢັ້ງ.
संजय उवाच
The verse highlights the harsh reality of war: an individual can be engulfed by collective aggression like a natural deluge. Ethically, it invites reflection on the dehumanizing momentum of conflict and the need for steadiness and discernment amid overwhelming pressure.
Sañjaya describes a warrior being attacked from all directions with a dense barrage of arrows, using the vivid comparison of rain clouds in autumn pouring water over a mountain.