अभिदुद्राव वेगेन दुर्योधनमरिंदमम् । उसने इन्द्रके वज़के समान कान्तिमान् विशाल धनुषको खींचकर शत्रुदमन दुर्योधनपर बड़े वेगसे धावा किया ।। तमापतन्तमुद्वी क्षय कालसृष्टमिवान्तकम्
sañjaya uvāca | abhidudrāva vegena duryodhanam arindamam | tam āpatantam udvīkṣya kālasṛṣṭam ivāntakam ||
ສັນຊະຍະເວົ້າວ່າ: ລາວພຸ້ນເຂົ້າໃສ່ດຸຣໂຢທະນະ ຜູ້ປາບສັດຕູ ດ້ວຍຄວາມໄວອັນແຮງກ້າ. ເມື່ອເຫັນລາວພຸ້ນມາ ດຸຣໂຢທະນະກໍເຫັນດັ່ງວ່າເປັນຄວາມຕາຍເອງ—ທູດອັນນ່າຢ້ານຂອງຍະມະ ທີ່ເວລາໄດ້ປ່ອຍອອກມາ—ກໍາລັງຈະຟາດຟັນທຸກສິ່ງ.
संजय उवाच
The verse highlights the Mahabharata’s recurring vision of war as governed by kāla (Time/fate): in battle, a warrior may appear as the very embodiment of death, reminding the listener that pride and power are fragile before mortality and destiny.
Sanjaya describes a warrior charging fiercely at Duryodhana. Duryodhana, seeing the attacker’s onrush, perceives him as Antaka—Death itself—sent forth by Time, emphasizing the terror and inevitability felt in the clash.