Shloka 43
शस्त्रवृष्टि परैर्मुक्तां शरौघैर्यदवारयत् । न च तत्राप्यनिर्भिन्न: कश्चिदासीद् विशाम्पते,उन्होंने अपने बाणसमूहद्वारा शत्रुओंकी की हुई बाण-वर्षाको रोक दिया। महाराज! उस समय वहाँ कोई भी योद्धा ऐसा नहीं रह गया था, जो उनके बाणोंसे क्षत-विक्षत न हो गया हो
sañjaya uvāca | śastravṛṣṭiṃ parair muktāṃ śaraughair yad avārayat | na ca tatrāpy anirbhinnaḥ kaścid āsīd viśāṃ pate ||
ສັນຈະຍະ ກ່າວວ່າ: ດ້ວຍຝົນລູກສອນອັນໜາແນ່ນຂອງລາວ ລາວໄດ້ກັ້ນຂວາງພາຍຸອາວຸດທີ່ສັດຕູປ່ອຍອອກ. ໂອ ພະອົງເຈົ້າແຫ່ງມະນຸດ, ໃນຂະນະນັ້ນ ບໍ່ມີນັກຮົບຄົນໃດເຫຼືອຢູ່ທີ່ນັ້ນທີ່ບໍ່ຖືກລູກສອນຂອງລາວທະລຸ ແລະ ຂາດຂີດ—ການຕອບໂຕ້ຂອງລາວຮຸນແຮງເຫຼືອຄະນານທ່າມກາງການບີບຄັ້ນຂອງສົງຄາມ ທີ່ຖືກທຳແຕ່ກໍ່ພິນາດ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the kṣatriya ideal of steadfastness and tactical mastery in battle—meeting force with disciplined counterforce—while also underscoring the grim ethical reality of war: even when fought under dharma, it leaves virtually no one untouched by injury and suffering.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that a warrior (contextually, a principal fighter in the battle scene) counters the enemy’s missile-rain with his own arrow-volleys, effectively stopping it; the exchange is so intense that no combatant present remains unpierced by arrows.