Shloka 256
भीष्म-युधिष्ठिर-संमर्दः
Bhīṣma’s Pressure on Yudhiṣṭhira; Śikhaṇḍī’s Approach; Evening Withdrawal
ववृषुर्मार्गणैस्ती$णैर्गिरिं मेरुमिवाम्बुदा: । वे सभी बाण विचित्र धनुषद्वारा छोड़े गये थे और सब-के-सब वज्र एवं मृत्युके तुल्य भयंकर थे। उन बाणोंके आघातको आपके पुत्र सहन न कर सके। उन सबने मिलकर रथियोंमें श्रेष्ठ सुभद्राकुमार अभिमन्युपर तीखे बाणोंकी वर्षा आरम्भ की, मानो बादल मेरुगिरिपर जलकी वर्षा कर रहे हों
vavṛṣur mārgaṇais tīkṣṇair giriṃ merum ivāmbudāḥ |
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ພວກເຂົາພາກັນຫວ່ານລູກສອນອັນແຫຼມຄົມ ດັ່ງເມກຝົນທີ່ຫຼົ່ນລົງໃສ່ພູເມຣຸ. ອາວຸດເຫຼົ່ານັ້ນຖືກຍິງອອກຈາກຄັນທະນູອັນພິສົດ ແລະທຸກດອກນ່າສະພຶງກົວ—ດັ່ງວັດຊະຣະ ແລະດັ່ງຄວາມຕາຍເອງ. ບຸດຂອງທ່ານທົນກໍາລັງແຫ່ງການປະທະນັ້ນບໍ່ໄດ້; ແລະພວກເຂົາພ້ອມກັນເລີ່ມຫວ່ານຝົນລູກສອນອັນດຸເດືອດໃສ່ອະພິມັນຍຸ ບຸດຂອງສຸພັດຣາ ຜູ້ເປັນເລີດໃນຫມູ່ນັກຮົບລົດສົງຄາມ—ດັ່ງເມກຝົນທີ່ຫຼົ່ນລົງໃສ່ພູເມຣຸ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the epic’s ethical tension in war: martial excellence and collective assault can overwhelm even a foremost warrior, reminding readers that prowess must be weighed against dharma—especially when many unite to crush one, blurring the line between valor and unfairness.
Sañjaya describes a concentrated attack in which the Kaurava side (addressed as “your sons”) cannot withstand the opposing blows and then collectively showers Abhimanyu with sharp arrows, likened to rain-clouds pouring on Mount Meru.