Shloka 7
Duryodhana’s Anxiety, Bhīṣma’s Reassurance, and Renewed Mobilization (दुर्योधनचिन्ता–भीष्मप्रत्याश्वासन–सेनानिर्गमनम्)
तब श्रीकृष्णसहित अर्जुनने क्रोधसे लाल आँखें करके बारंबार गरम-गरम लंबी साँस खींचकर सोच-विचार करनेके पश्चात् धनुषको बायें हाथसे दबाया। फिर उन शशत्रुसूदन गाण्डीवधारी पार्थने कुपित हो झुकी हुई गाँठवाले कुछ भयंकर बाण हाथमें लिये, जो जीवनका अन्त कर देनेवाले थे। बलवानोंमें श्रेष्ठ अर्जुनने उन बाणोंद्वारा तुरंत ही समरांगणमें अश्वत्थामाको घायल किया
tataḥ śrīkṛṣṇasahito 'rjunaḥ krodhena lohitākṣaḥ san punaḥ punaḥ uṣṇāni dīrghāṇi niḥśvāsān gṛhītvā vicārya dhanuḥ savye hastena nyapīḍayat | atha śatrusūdano gāṇḍīvadhārī pārthaḥ kupitaḥ śoṇitāntakarān bhīṣaṇān kiṃcid avanataparvaṇo bāṇān hastena jagrāha | balavatāṃ śreṣṭho 'rjunaḥ tair bāṇaiḥ samare sadya evāśvatthāmānaṃ vyathayat |
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ແລ້ວອາຣຈຸນ ມີພຣະກຣິດສະນະຢູ່ຂ້າງກາຍ ດວງຕາແດງກ່ຳດ້ວຍຄວາມໂກດ ໄດ້ຫາຍໃຈຍາວໆຮ້ອນໆຊ້ຳໆ. ຫຼັງຈາກຄິດໄຕ່ຕອງ ເຂົາກົດຄັນທະນູດ້ວຍມືຊ້າຍ. ແລ້ວປາຣຖະ—ຜູ້ຖືຄັນທະນູການດີວະ ແລະຜູ້ປະຫານສັດຕູ—ລຸກຂຶ້ນດ້ວຍຄວາມໂກດ ແລະຈັບລູກສອນອັນນ່າຢ້ານກົວບາງດອກ ທີ່ຄົງງໍຕາມຂໍ້ ສາມາດຕັດຊີວິດໄດ້. ດ້ວຍລູກສອນເຫຼົ່ານັ້ນ ອາຣຈຸນຜູ້ແຂງແຮງ ໄດ້ເຮັດໃຫ້ອັສວັດຖາມາບາດເຈັບທັນທີໃນສະໜາມຮົບ—ຊີ້ວ່າໃນສົງຄາມ ການໄຕ່ຕອງອາດກາຍເປັນຄວາມຕັ້ງໃຈສັງຫານຢ່າງວ່ອງໄວ ເມື່ອຄວາມໂກດຄອບງຳການຕັດສິນ.
संजय उवाच