Shloka 4
Duryodhana’s Anxiety, Bhīṣma’s Reassurance, and Renewed Mobilization (दुर्योधनचिन्ता–भीष्मप्रत्याश्वासन–सेनानिर्गमनम्)
कार्मुक॑ तस्य चिच्छेद फाल्गुन: परवीरहा । अविध्यच्च भृशं तीकषणै: पत्रिभि: शत्रुकर्शन:,तब शत्रुवीरोंका नाश करनेवाले शत्रुसूदन अर्जुनने अश्वत्थामाका धनुष काट दिया और उसे तीन तीखे बाणोंद्वारा अत्यन्त घायल कर दिया
kārmukaṃ tasya ciccheda phālgunaḥ paravīrahā | avidhyac ca bhṛśaṃ tīkṣṇaiḥ patribhiḥ śatrukarśanaḥ ||
ສັນຊະຍະກ່າວວ່າ: ຟາລກຸນ (ອາຣຈຸນ) ຜູ້ປະຫານວີລະຊົນຂອງສັດຕູ ໄດ້ຟັນຕັດຄັນທະນູຂອງເຂົາໃຫ້ຂາດ. ແລ້ວຜູ້ບີບຄັ້ນສັດຕູ ໄດ້ຍິງຖືກຢ່າງແຮງດ້ວຍລູກສອນຄົມມີປີກ—ເປັນພາບຂອງຝີມືຍຸດທະທີ່ຕັດສິນ ເພື່ອລົບລ້າງຄູ່ຕໍ່ສູ້ອັນອັນຕະລາຍ ທ່າມກາງຄວາມໜັກໜ່ວງທາງທຳມະຂອງສົງຄາມ.
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights disciplined, targeted force in warfare: a warrior neutralizes an opponent’s capacity to harm (by cutting the bow) before inflicting further injury. Ethically, it reflects kṣatriya-dharma—decisive action within battle to protect one’s side and restrain imminent threat.
Sañjaya narrates that Arjuna (Phālguna) severs the opponent’s bow and then strikes him severely with sharp, feathered arrows, demonstrating battlefield dominance and the rapid disabling of an adversary.